Животный страх, испепелённый в прах

Жывёльны страх, спапялёны ў прах, Развеяны дробнадысперсным пылам, Паліты перажытай быллю — Разросся эдэльвейсамі ў гарах. Мой Божа, якая прыгажосць! Прайшоў урок, усмешка на вуснах. Святло напаўняе цела келлю. І гладзіць думкі хмарнаю ценню. Свабоды пах, крылаў узмах. Насустрач свайму прызначэнню. Напал страсцей, патокі навін. Розум — як вальфрамавая нітка. Імкнецца спяваць і шмат гаварыць, Да слёз ад перабору пяшчот. Ашчэры пашчаў, сябры ўсіх масцей. Незнарок паламаныя лёсы. І ў гэтай мітусні не заснуць бы. Сярод зусім непрошаных гасцей, Напасцей, пошласцей, гранічных хуткасцей. Кахання, якое з помсты, Хай не зусім, але дупа ў цёплым месцы. Сустракаючы смерць як сапраўдную госцю Ці таго мсье, на Патрыяршых з кійком, Не стаць у шэрагі яго небяспечнай світы.. А акуратна паказаць дарогу краем біты. Маўляў, дарагія, вам направа каля ўваходу. Так-так, вось так мудрагеліста тасуецца калода. Вернасць сабе і вернасць тым, хто побач. Апорай быць, хоць і розняцца погляды. Не пырскаць ядам пад ногі прапашчым. І стаць годным знаходжання ў Цяперашнім.

Zwierzęcy strach, spopielony w proch, Rozwiany drobnoziarnistym pyłem, Podlany przeżytą przeszłością — Rozrósł się szarotkami w górach. Mój Boże, co za piękno! Lekcja zaliczona, uśmiech na ustach. Światło wypełnia celę ciała. I gładzi myśli cieniem chmur. Zapach wolności, skrzydeł trzepot. Naprzeciw swojemu przeznaczeniu. Żar namiętności, potoki wiadomości. Rozum jak wolframowa nić. Pragnie śpiewać i dużo mówić, Aż do łez od nadmiaru czułości. Wyszczerzone paszcze, kumple wszelkiej maści. Niechcący połamane losy. I w tym zamęcie byle nie zasnąć. Wśród zupełnie nieproszonych gości, Napaści, sprośności, granicznych prędkości. Miłości, która jest z zemsty, Niech nie całkiem, ale tyłek w ciepłym miejscu. Witając śmierć jak prawdziwego gościa Albo tego monsieur z laską na Patriarszych, Nie wstąpić w szeregi jego groźnej świty.. Lecz delikatnie wskazać drogę końcem kija. Że niby, kochani, wam na prawo przy wejściu. Tak, tak, jakże dziwnie tasuje się talia. Wierność sobie i wierność tym, co obok. Być oparciem, choć różnią się poglądy. Nie pryskać jadem pod nogi zagubionym. I stać się godnym przebywania w Teraźniejszości.

Animal fear, burned down to dust, Scattered as finely dispersed powder, Watered with the past I've lived through — Has grown into edelweiss on the mountains. My God, what beauty! The lesson's learned, a smile on my lips. Light fills the body's cell. And strokes my thoughts with a cloud's shadow. The smell of freedom, the beat of wings. Heading toward my calling. Passions running high, floods of news. The mind is like a tungsten filament. It longs to sing and talk a lot, To tears from an overdose of tenderness. Bared fangs, friends of every stripe. Lives broken by accident. And in this bustle — mustn't fall asleep. Among completely uninvited guests, Misfortunes, vulgarities, top speeds. Of love that comes from vengeance, Maybe not entirely, but my butt's in a warm place. Meeting death as a true guest Or that monsieur with the cane at Patriarch's Ponds, Not to join the ranks of his dangerous retinue.. But neatly show the way with the edge of a bat. Like, my dears, it's to the right, by the entrance. Yes, yes, that's how strangely the deck gets shuffled. Loyalty to yourself and to those beside you. To be a support, though views may differ. Not to spray venom at the feet of the lost. And to become worthy of dwelling in the Present.