Мае мовы
← Усе вершы

Вершы з табурэткі · 2024

Жывёльны страх, спапялёны ў прах

Жывёльны страх, спапялёны ў прах, Развеяны дробнадысперсным пылам, Паліты перажытай быллю — Разросся эдэльвейсамі ў гарах. Мой Божа, якая прыгажосць! Прайшоў урок, усмешка на вуснах. Святло напаўняе цела келлю. І гладзіць думкі хмарнаю ценню. Свабоды пах, крылаў узмах. Насустрач свайму прызначэнню. Напал страсцей, патокі навін. Розум — як вальфрамавая нітка. Імкнецца спяваць і шмат гаварыць, Да слёз ад перабору пяшчот. Ашчэры пашчаў, сябры ўсіх масцей. Незнарок паламаныя лёсы. І ў гэтай мітусні не заснуць бы. Сярод зусім непрошаных гасцей, Напасцей, пошласцей, гранічных хуткасцей. Кахання, якое з помсты, Хай не зусім, але дупа ў цёплым месцы. Сустракаючы смерць як сапраўдную госцю Ці таго мсье, на Патрыяршых з кійком, Не стаць у шэрагі яго небяспечнай світы.. А акуратна паказаць дарогу краем біты. Маўляў, дарагія, вам направа каля ўваходу. Так-так, вось так мудрагеліста тасуецца калода. Вернасць сабе і вернасць тым, хто побач. Апорай быць, хоць і розняцца погляды. Не пырскаць ядам пад ногі прапашчым. І стаць годным знаходжання ў Цяперашнім.
Чарнавы пераклад, аўтар яго яшчэ правіць · напісана па-руску