Вершы з табурэткі · 2024
Жывёльны страх, спапялёны ў прах
Жывёльны страх, спапялёны ў прах,
Развеяны дробнадысперсным пылам,
Паліты перажытай быллю —
Разросся эдэльвейсамі ў гарах.
Мой Божа, якая прыгажосць!
Прайшоў урок, усмешка на вуснах.
Святло напаўняе цела келлю.
І гладзіць думкі хмарнаю ценню.
Свабоды пах, крылаў узмах.
Насустрач свайму прызначэнню.
Напал страсцей, патокі навін.
Розум — як вальфрамавая нітка.
Імкнецца спяваць і шмат гаварыць,
Да слёз ад перабору пяшчот.
Ашчэры пашчаў, сябры ўсіх масцей.
Незнарок паламаныя лёсы.
І ў гэтай мітусні не заснуць бы.
Сярод зусім непрошаных гасцей,
Напасцей, пошласцей, гранічных хуткасцей.
Кахання, якое з помсты,
Хай не зусім, але дупа ў цёплым месцы.
Сустракаючы смерць як сапраўдную госцю
Ці таго мсье, на Патрыяршых з кійком,
Не стаць у шэрагі яго небяспечнай світы..
А акуратна паказаць дарогу краем біты.
Маўляў, дарагія, вам направа каля ўваходу.
Так-так, вось так мудрагеліста тасуецца калода.
Вернасць сабе і вернасць тым, хто побач.
Апорай быць, хоць і розняцца погляды.
Не пырскаць ядам пад ногі прапашчым.
І стаць годным знаходжання ў Цяперашнім.
Арыгінал · RU
Животный страх, испепелённый в прах
Животный страх, испепелённый в прах,
Развеянный мелкодисперсной пылью,
Политый пережитой былью -
Разросся эдельвейсами в горах.
Мой Бог, какая красота!
Прошёл урок, улыбка на устах.
Свет наполняет тела келью.
И гладит мысли облачною тенью.
Свободы запах, крыльев взмах.
На встречу к своему предназначению.
Накал страстей, потоки новостей.
Рассудок, как вольфрамовая нить.
Стремится петь и много говорить,
До слёз от перебора нежностей.
Оскалы пастей, други всех мастей.
Нечаянно поломанные судьбы.
И в этой суматохе не уснуть бы.
Среди совсем не прошенных гостей,
Напастей, пошлостей, предельных скоростей.
Любви, которая из мести,
Пусть не совсем, но попа в тёплом месте.
Встречая смерть как истинную гостью
Или того мсье, на Патриарших с тростью,
Не стать в ряды его опасной свиты..
А аккуратно указать дорогу краем биты.
Мол, дорогие, вам на право возле входа.
Да да, вот так причудливо тасуется колода.
Верность себе и верность тем, кто рядом.
Опорой быть хоть и разнятся взгляды.
Не брызгать ядом под ноги пропащим.
И стать достойным пребывания в Настоящем.