Сердце стучит по ребристому шиферу крыш

Сэрца стукае па рабрыстым шыферы стрэх. Думкі нясуцца, як быццам ручай па жалабах. У жальбах, у страху, як ціхая, шэрая мыш. Сцены дзіравіш, жуючы жаўлакі на зубах. Вецер, стараючыся прабіць бакавым проста ў нос, Хоча ўпарта прабіцца ў акіслены розум. Цягнік з памяці цяжка ідзе пад адхон. Ды не адзін, з пасажырамі старымі разам. Едкімі фразамі гаўкаеш ціха ў цемру. Ноч-лежабока толькі ўторыць шыпеннем саду. Адчуваю, нібы мімаволі спускаюся ў турму. Там я крыху пабуду выкідкам пекла. Перажыву зноў і зноў непрыемны сюжэт. Столькі, пакуль не напоўніцца вінная чара. Вып'ю да дна, утапіўшы пару кропель у манжэт, Каб дэман учарашні стаў крыху, але ўсё ж прыгажэйшы. Калі падумаць, выходзіць, што я яго шэф І праз мяне ён сёння не побач з сям'ёю. Мой сабутэльнік, ува мне незадаволенасць угледзеўшы, Камеру дзеліць з акенцам над вузкай лаўкаю. Махае паслухмяна на ўсё, што прыйдзе мне ў галаву. Горка пазірае на марнасць енкаў і злосці. Толькі патурае капрызам і хлусіць наўздагад. А з суседняй клічуць тыя, хто прыходзіць у госці. Усе, хто прыходзіць, заўсёды ператвараюцца ў прах. Кожны гуляе ў гульню, забываючы пра час. Дэман сказаў бы з усмешкай — усё ў вашых руках. Але моўчкі нясе разам з намі цяжкі цяжар. Пасля абходу палат ён зусім нежывы. Просіць у анёлаў тэрмінова ўсё даць па рэцэпце. Стане лепей — хутчэй адпраўляйце дадому. І на развітанне парадуйце беднага чымсьці. І прасачыце, каб сустрэчу забыў назаўсёды. Інакш, прачнуўшыся, страціць рэшткі розуму. А то яшчэ раптам разбазыкае: маўляў, гэй, спадары! Вас моцна палохаюць, а гэта толькі дурны жарт. Скінуўшы страшны ўбор, дэман хутка, як мог, Змыў увесь грым, апрануўся ў лахманы. Усміхнуўшыся хітра, пайшоў сабе Бог Далей прыбірацца ў свае ўгоддзі.

Serce stuka o falisty eternit dachów. Myśli pędzą jak strumień w rynnach. W skargach, w strachu, jak cicha, szara mysz. Ściany dziurawisz, zaciskając szczęki do bólu. Wiatr, próbując wbić sierpowy prosto w nos, Chce uparcie przebić się do utlenionego rozumu. Pociąg z pamięci ciężko stacza się z nasypu. Ale nie sam, z dawnymi pasażerami naraz. Zjadliwymi frazami szczekasz cicho w ciemność. Noc-leniuch tylko wtóruje syczeniem sadu. Czuję, jakbym mimowolnie schodził do więzienia. Tam przez chwilę pobędę pomiotem piekła. Przeżyję znów i znów nieprzyjemną fabułę. Tak długo, aż napełni się czara wina. Wypiję do dna, topiąc parę kropel w mankiecie, Żeby wczorajszy demon stał się choć trochę, a jednak ładniejszy. Jeśli pomyśleć, wychodzi, że jestem jego szefem I przeze mnie dziś nie jest przy swojej rodzinie. Mój kompan od kieliszka, dostrzegłszy we mnie niezadowolenie, Dzieli celę z okienkiem nad wąską ławą. Macha posłusznie na wszystko, co przyjdzie mi do głowy. Gorzko patrzy na daremność lamentów i złości. Tylko dogadza kaprysom i łże jak popadnie. A z sąsiedniej wołają ci, co przychodzą w gości. Wszyscy, co przychodzą, zawsze obracają się w proch. Każdy gra w grę, zapominając o czasie. Demon powiedziałby z uśmiechem — wszystko w waszych rękach. Ale w milczeniu niesie z nami ciężkie brzemię. Po obchodzie sal jest zupełnie nieżywy. Prosi anioły, by pilnie dały wszystko według recepty. Jak mu się poprawi — szybko odeślijcie do domu. I na pożegnanie sprawcie biedakowi jakąś radość. I dopilnujcie, by o spotkaniu zapomniał na zawsze. Inaczej po przebudzeniu straci resztki rozsądku. A jeszcze gotów rozgadać, że niby: hej, panowie! Straszą was mocno, a to tylko głupi żart. Zrzuciwszy straszny strój, demon szybko, jak mógł, Zmył cały makijaż, przywdział łachmany. Uśmiechnąwszy się chytrze, udał się Bóg Dalej w swoje włości, by tam sprzątać.

My heart beats on the ribbed slate of the roofs. Thoughts rush on like a stream down the gutters. In mutters, in fear, like a quiet grey mouse. You drill through the walls, grinding your jaw till it aches. The wind, trying to land a hook right on the nose, Keeps stubbornly pushing into the oxidized mind. A train of memory heavily goes off the rails. But not alone — with its old passengers all at once. With caustic phrases you quietly bark into the dark. The lazybones night just echoes with the hiss of the garden. I feel as if I'm unwillingly going down to a prison. There for a while I'll be a spawn of hell. I'll live through the unpleasant plot again and again. As long as it takes for the wine cup to fill. I'll drink to the bottom, drowning a couple of drops in my cuff, So that yesterday's demon gets a bit — but still — more handsome. If you think about it, it turns out I'm his boss And because of me he's not with his family today. My drinking buddy, spotting discontent in me, Shares a cell with a window above a narrow bench. He obediently waves at whatever comes to my mind. Bitterly watches the futility of wailing and rage. Just indulges my whims and lies at random. And from the next one, the visitors are calling. All who come always turn into dust. Each one plays the game, forgetting about time. The demon would say with a smile — it's all in your hands. But silently carries the heavy burden along with us. After the ward rounds he's completely lifeless. He asks the angels to urgently give everything by prescription. Once he's better — send him home quickly. And as a farewell, give the poor guy something to cheer him. And make sure he forgets the meeting forever. Otherwise, waking up, he'll lose the rest of his mind. Or else he might suddenly blab, like, hey, gentlemen! They're scaring you badly, and it's just a stupid joke. Throwing off the scary costume, the demon, fast as he could, Washed off all the makeup, put on rags. With a sly grin, off went God To carry on tidying up his estates.