Закат

Праз дамы, што падобныя да чаплі, Па каналах, вузкіх, нібы лужа. Людзі там падобныя як дзве кроплі. Ад цяжкіх будняў хрыбет іх натруджаны. Глядзяць позіркам дзікім, як у кошкі. Між намі прорва і яшчэ крышачку. Шчырай усмешкай разбаўляю строгасць. Усё тут па-простаму, і навокал убоства. Нехта на ганку зацягваецца папяросай. Дзеці скачуць з мячом напаўголыя. З набытку — палкі, сеткі, тросы. Ні моды, ні трэндаў — шмоткі абы-якія. Па вузкіх дошчачках рухаемся да лодкі. Так грукоча, што не чуваць думак. Пара выгукаў «ух ты!» — і ахрыпла глотка. Наш віп-катэр хутка рэжа хвалі. Вось рыбак, гледзячы мне проста ў вочы, Брудным пальцам цягнецца па цыгарэту. Тая ўпала, ды падняць не хоча. Хай не думаюць, што гонару, маўляў, няма. Водная дарога прывяла нас да месца, Дзе па возеры раскіданы хаткі. Жыццё кіпіць, як з апавяданняў дзяцінства, Што марыў убачыць хлапчуком. І вось я, разлёгшыся на даху, П'ю раствор трапічнага соку. Адчуваю: унутры стала цішэй. Сузіраю неба з адчыненых вокнаў. Той захад, з прыгожым пунсовым колерам І ружовымі ўстаўкамі слой за слоем. Чарада пытанняў і адказаў Пабегла роўным, плаўным строем. Пабеглі радкі, далей, далей Удалеч, туды, дзе вока не бачыць сушы. Свет праз мяне цячэ гэтак жа… Паглядзеўшы, пакіну, не парушыўшы…

Między domami podobnymi do czapli, Kanałami wąskimi jak kałuża. Ludzie tam podobni jak dwie krople wody. Grzbiet mają zdarty ciężką codziennością. Patrzą wzrokiem dzikim jak u kota. Między nami przepaść i jeszcze troszkę. Szczerym uśmiechem rozcieńczam surowość. Wszystko tu po prostu, a wokół nędza. Ktoś na ganku zaciąga się papierosem. Dzieci skaczą z piłką na wpół nagie. Z dobytku — kije, sieci, liny. Ani mody, ani trendów — byle jakie łachy. Po wąskich deskach idziemy do łodzi. Tak huczy, że nie słychać myśli. Parę okrzyków „o rany!” i gardło zachrypłe. Nasza łódź VIP szybko tnie fale. Oto rybak, patrząc mi prosto w oczy, Brudnym palcem sięga po papierosa. Ten upadł, lecz podnieść nie chce. Niech nie myślą, że niby nie ma dumy. Wodna droga zaprowadziła nas do miejsca, Gdzie po jeziorze rozrzucone domki. Życie kipi jak z opowieści z dzieciństwa, Które marzyłem zobaczyć jako chłopak. I oto ja, rozwalony na dachu, Piję roztwór tropikalnego soku. Czuję, że w środku zrobiło się ciszej. Kontempluję niebo z otwartych okien. Ten zachód, w pięknym szkarłatnym kolorze I różowe wstawki warstwa za warstwą. Szereg pytań i odpowiedzi Pobiegł równym, płynnym szykiem. Pobiegły wersy, dalej, dalej W dal, tam gdzie oko nie widzi lądu. Świat przeze mnie płynie wciąż tak samo… Popatrzę i odejdę, niczego nie naruszając…

Past houses that look like a heron, Along canals as narrow as a puddle. The people there alike as two drops of water. Their spines worn down by heavy working days. They look with a gaze as wild as a cat's. Between us there's a chasm, and a little more. With an honest smile I thin out the sternness. It's all so simple here, and squalor all around. Someone on a porch is dragging on a cheap smoke. Half-naked kids are bouncing with a ball. For belongings — sticks and nets and cables. No fashion, no trends — just any rags at all. Along narrow planks we make our way to the boat. It roars so loud you cannot hear your thoughts. A couple of "wow!"s — and my throat is hoarse. Our VIP boat slices through the waves fast. Here's a fisherman, looking me straight in the eye, Reaching with a dirty finger for a cigarette. It fell, but he won't pick it up — So they won't think, like, he's got no pride. The waterway brought us to a place Where little houses are scattered on the lake. Life is bubbling like the stories of my childhood I dreamed of seeing when I was a boy. And here I am, sprawled out on the roof, Sipping a solution of tropical juice. I feel it's gotten quieter inside. I contemplate the sky through open windows. That sunset, with its lovely scarlet colour And pink inlays, layer after layer. A string of questions and of answers Ran off in an even, smooth formation. The lines ran off, further, further, Into the distance, where the eye sees no land. The world flows through me just the same… I'll look, and leave, disturbing nothing…