Они щедры и простодушны

Яны шчодрыя і прастадушныя, І шыюць танную адзежу. Хапае пошлых, прыхадняў, хітрых. Ды ўсё ж у большасці — невукі. Шалёна смажыць скуру ў вугаль. І лье як з вядра. Тут правіць кожны каштоўны рубель Сапраўдных грошай, не паперы. Тут пахне так, што абыякавым Магчыма быць хіба ў глыбокім сне. Моцна нагрэты слой паветра На спінах, як Ангкор з блокаў. Сцякаюць з купала да цвердзі Патокі мёртвых рэк, як лава. Матор як «Травіята» Вердзі, А цела пульсам уторыць: брава. І члены самай цвёрдай сталлю Заліло пасля трох храмаў. Захапленне, змяшанае з сумам, Тук-тук развозіць замест Grab-аў. Уся мяшанка азіяцкіх будняў Палае тут сярод буяння фарбаў. У вёсцы ціша, а ў горадзе людна — Паток матацыклетных касак. І Буда, як калісьці Сталін, З партрэтаў пільна, ды з усмешкай Сочыць за кожным стогнам спальняў І цярпіць маску ліпкай фарбы. Духоўнасць тут увабрала профіт, А зрэшты, дзе цяпер інакш? І балансуе як прафі У пакетна-пластыкавым срачы. Любая рэч каштуе dollar — Мара ўсіх тых, хто верыць у бакса. І кожны пражывае хорар, Вярнуўшыся ў свой родны хаос. Краіна цудоўная. Даўніна ўсюды. Народу з шакаладнай скурай — Дзякуй вам за гэты цуд. За шлях, што вёў мяне Камбоджай.

Są hojni i prostoduszni, I szyją tanie ubrania. Nie brak tu sprośnych, przyjezdnych, cwanych. Lecz w większości to jednak ignoranci. Słońce szaleńczo pali skórę na węgiel. I leje jak z cebra. Tu rządzi każdy cenny rubel Prawdziwych pieniędzy, nie papieru. Tu pachnie tak, że obojętnym Można być tylko w głębokim śnie. Mocno nagrzana warstwa powietrza Na plecach, jak Angkor z bloków. Spływają z kopuły aż do ziemi Potoki martwych rzek, jak lawa. Silnik jak Traviata Verdiego, A ciało pulsem wtóruje: brawo. A członki najtwardszą stalą Zalało po trzech świątyniach. Zachwyt zmieszany ze smutkiem Rozwozi tuk-tuk zamiast Grabów. Cała mieszanka azjatyckiej codzienności Płonie tu wśród feerii barw. Na wsi cisza, a w mieście tłoczniej — Potok motocyklowych kasków. I Budda, jak niegdyś Stalin, Z portretów czujnie, lecz z uśmiechem Śledzi każdy jęk sypialni I znosi maskę lepkiej farby. Duchowość wchłonęła tu profit, A zresztą gdzie dziś jest inaczej? I balansuje jak zawodowiec W foliowo-plastikowym syfie. Każda rzecz kosztuje dollar — Marzenie tych, co wierzą w dolca. I każdy przeżywa horror, Wróciwszy w swój rodzimy chaos. Kraj jest piękny. Starożytność wszędzie. Ludziom o czekoladowej skórze — Dziękuję wam za ten cud. Za drogę, co mnie wiodła przez Kambodżę.

They're generous and simple-hearted, And stitch their clothing cheap and plain. Plenty of crude ones, drifters, sharp ones — But ignorance is what mostly reigns. The heat roasts skin to coal, insanely. And then it rains like cats and dogs. Here every precious rouble governs — Real money, not some paper notes. It smells so strong, to stay indifferent You'd have to be in slumber deep. A layer of air, heated to boiling, Lies on our backs like Angkor's blocks. From the dome down to the solid ground Dead rivers stream, like flowing lava. The motor's Verdi's Traviata, The body's pulse calls back: bravo. And limbs were flooded with the hardest Steel after a trio of temples. Delight that's mixed in with a sadness Gets driven round by tuk-tuks, not Grabs. The whole mash-up of Asian weekdays Is blazing in a riot of colour. The village — hush, the city — crowded: A stream of motorcycle helmets. And Buddha, just like Stalin once did, From portraits — watchful, but with a smile — Keeps watch on every bedroom moan And bears his mask of sticky paint. Here spirit has soaked up the profit — But then, where's it any different now? And keeps its balance like a pro In all this plastic-bag-strewn shit. Any old thing costs one dollar — The dream of all who trust the buck. And each of them lives through a horror Once back in their own native chaos. The country's gorgeous. Ancient everywhere. To the people with chocolate skin — Thank you for this miracle. For the road that led me through Cambodia.