Захад

Праз дамы, што падобныя да чаплі, Па каналах, вузкіх, нібы лужа. Людзі там падобныя як дзве кроплі. Ад цяжкіх будняў хрыбет іх натруджаны. Глядзяць позіркам дзікім, як у кошкі. Між намі прорва і яшчэ крышачку. Шчырай усмешкай разбаўляю строгасць. Усё тут па-простаму, і навокал убоства. Нехта на ганку зацягваецца папяросай. Дзеці скачуць з мячом напаўголыя. З набытку — палкі, сеткі, тросы. Ні моды, ні трэндаў — шмоткі абы-якія. Па вузкіх дошчачках рухаемся да лодкі. Так грукоча, што не чуваць думак. Пара выгукаў «ух ты!» — і ахрыпла глотка. Наш віп-катэр хутка рэжа хвалі. Вось рыбак, гледзячы мне проста ў вочы, Брудным пальцам цягнецца па цыгарэту. Тая ўпала, ды падняць не хоча. Хай не думаюць, што гонару, маўляў, няма. Водная дарога прывяла нас да месца, Дзе па возеры раскіданы хаткі. Жыццё кіпіць, як з апавяданняў дзяцінства, Што марыў убачыць хлапчуком. І вось я, разлёгшыся на даху, П'ю раствор трапічнага соку. Адчуваю: унутры стала цішэй. Сузіраю неба з адчыненых вокнаў. Той захад, з прыгожым пунсовым колерам І ружовымі ўстаўкамі слой за слоем. Чарада пытанняў і адказаў Пабегла роўным, плаўным строем. Пабеглі радкі, далей, далей Удалеч, туды, дзе вока не бачыць сушы. Свет праз мяне цячэ гэтак жа… Паглядзеўшы, пакіну, не парушыўшы…