Я готов был обнять этот шар

Я гатовы быў абняць гэты шар І разліцца, як веснавыя воды. Але баюся, разгарыцца пажар, Што гарыць ужо доўгія гады. Ярка-жоўтая свеціцца сталь У жэрле шалёным унутранай домны. Гліна чырвоная, зверху вуаль, Каб не ведалі гудлівыя сонмы Вечна плачучых, «вечных» людзей, Што ў мурашніках хаваюць насы. У кожнай норцы — герой-ліцадзей. І з вокнаў тырчаць папяросы. Разам з думкамі струменьчыкам дым Праз рот міма вачэй і на неба. Днём з заплюшчанымі, ноччу не спім, Нястомна жанглюючы гневам Адзін на аднаго, у барацьбе за камфорт, Дні спальваем у агні побыту. Сябар — у таксісты, сяброўка — у эскорт. Вельмі хутка разносяцца чуткі. Маёй печы невядомы спакой. Асабісты Аўшвіц ад вонкавага шуму. Як расстрэл, але патрон халасты. Пошук выйсця, як у шоу Трумана. Гэты шар для мяне не гатовы. Ці я для яго — невядома. Ты адкажы мне, о Бог усіх багоў, Ці не памыліўся ты з выбраным месцам? Калі так — ты сілы падкінь заблукаламу блуднаму сыну. Нізка ў падлогу — за нябесную сінь. Буду помніць, пакуль не астыну.

Byłem gotów objąć ten glob I rozlać się jak wiosenne wody. Ale boję się, że wybuchnie pożar, Który płonie już długie lata. Jasnożółto świeci stal W gardzieli wściekłej wewnętrznego pieca. Glina czerwona, z wierzchu woal, Żeby nie wiedziały brzęczące rzesze Wiecznie płaczących, „wiecznych” ludzi, W mrowiskach chowających nosy. W każdej norce bohater-komediant. I z okien sterczą papierosy. Razem z myślami strużką dym Przez usta obok oczu i w niebo. Za dnia z zamkniętymi, nocą nie śpimy, Niestrudzenie żonglując gniewem Jeden na drugiego, w walce o komfort, Dni spalamy w ogniu codzienności. Kumpel na taksówkarza, kumpela do eskorty. Bardzo szybko rozchodzą się plotki. Mój piec nie zna spokoju. Osobisty Auschwitz od zewnętrznego hałasu. Jak egzekucja, lecz nabój ślepy. Szukanie wyjścia, jak w Truman Show. Ten glob nie jest na mnie gotów. Albo ja na niego — nie wiadomo. Odpowiedz mi, o Boże wszystkich bogów, Czy nie pomyliłeś się z wybranym miejscem? Jeśli tak — to podrzuć sił zabłąkanemu synowi marnotrawnemu. Nisko w podłogę za niebieski błękit. Będę pamiętać, póki nie ostygnę.

I was ready to embrace this globe And spill out like the waters of spring. But I'm afraid a fire will break out That has been burning for years on end. Bright yellow glows the steel In the furious mouth of the inner blast furnace. Red clay, a veil laid on top, So the buzzing hosts won't know — The ever-weeping, "eternal" people Hiding their noses in anthills. In every burrow a hero-hypocrite. And cigarettes stick out of the windows. Along with thoughts, a trickle of smoke Through the mouth, past the eyes and up to the sky. By day with eyes shut, at night we don't sleep, Tirelessly juggling anger At each other, in the fight for comfort, We burn our days in the fire of the daily grind. One friend's a cabbie now, a girlfriend's in escort. Rumors spread very fast. My furnace knows no rest. A personal Auschwitz from the noise outside. Like an execution, but the round's a blank. Searching for a way out, like in The Truman Show. This globe is not ready for me. Or I for it — who knows. Answer me, O God of all gods, Did you not err in the place you chose? If so — throw in a little strength to your lost prodigal son. Bowing low to the floor for the heavenly blue. I'll remember until I go cold.