Byłem gotów objąć ten glob

Byłem gotów objąć ten glob I rozlać się jak wiosenne wody. Ale boję się, że wybuchnie pożar, Który płonie już długie lata. Jasnożółto świeci stal W gardzieli wściekłej wewnętrznego pieca. Glina czerwona, z wierzchu woal, Żeby nie wiedziały brzęczące rzesze Wiecznie płaczących, „wiecznych” ludzi, W mrowiskach chowających nosy. W każdej norce bohater-komediant. I z okien sterczą papierosy. Razem z myślami strużką dym Przez usta obok oczu i w niebo. Za dnia z zamkniętymi, nocą nie śpimy, Niestrudzenie żonglując gniewem Jeden na drugiego, w walce o komfort, Dni spalamy w ogniu codzienności. Kumpel na taksówkarza, kumpela do eskorty. Bardzo szybko rozchodzą się plotki. Mój piec nie zna spokoju. Osobisty Auschwitz od zewnętrznego hałasu. Jak egzekucja, lecz nabój ślepy. Szukanie wyjścia, jak w Truman Show. Ten glob nie jest na mnie gotów. Albo ja na niego — nie wiadomo. Odpowiedz mi, o Boże wszystkich bogów, Czy nie pomyliłeś się z wybranym miejscem? Jeśli tak — to podrzuć sił zabłąkanemu synowi marnotrawnemu. Nisko w podłogę za niebieski błękit. Będę pamiętać, póki nie ostygnę.