Я гатовы быў абняць гэты шар

Я гатовы быў абняць гэты шар І разліцца, як веснавыя воды. Але баюся, разгарыцца пажар, Што гарыць ужо доўгія гады. Ярка-жоўтая свеціцца сталь У жэрле шалёным унутранай домны. Гліна чырвоная, зверху вуаль, Каб не ведалі гудлівыя сонмы Вечна плачучых, «вечных» людзей, Што ў мурашніках хаваюць насы. У кожнай норцы — герой-ліцадзей. І з вокнаў тырчаць папяросы. Разам з думкамі струменьчыкам дым Праз рот міма вачэй і на неба. Днём з заплюшчанымі, ноччу не спім, Нястомна жанглюючы гневам Адзін на аднаго, у барацьбе за камфорт, Дні спальваем у агні побыту. Сябар — у таксісты, сяброўка — у эскорт. Вельмі хутка разносяцца чуткі. Маёй печы невядомы спакой. Асабісты Аўшвіц ад вонкавага шуму. Як расстрэл, але патрон халасты. Пошук выйсця, як у шоу Трумана. Гэты шар для мяне не гатовы. Ці я для яго — невядома. Ты адкажы мне, о Бог усіх багоў, Ці не памыліўся ты з выбраным месцам? Калі так — ты сілы падкінь заблукаламу блуднаму сыну. Нізка ў падлогу — за нябесную сінь. Буду помніць, пакуль не астыну.