Я был уверен, что видел знаки

Я быў упэўнены, што бачыў знакі, Але сядзеў далей, склаўшы рукі. А мог бы з грэкаў у варагі, Але быццам баяўся разлукі. Баяўся кінуць звыклы вобраз, Баяўся так, што трэсліся рукі. Колькі разоў даставаў цуд-компас, Ды не шчыра, так, ад нуды… Баяўся думаць не так, інакш. Інакш як яшчэ ўзяць сябе ў рукі, Калі чуваць, як частка душы плача, А другая баіцца разлукі? Такое адчуванне — сутыкнуліся пліты, І на стыку растуць горы. Ранейшы шлях аказаўся закрытым, Але затое ўмацаваліся апоры. Я магу абараніць розум І старацца любіць цела. Вельмі складана ўсё рабіць разам, Але, па-мойму, вельмі смела. Я спрабую зразумець знакі, Да нябёсаў прасціраючы рукі. Іду далей у непраглядным змроку, Абапіраючыся на досвед разлукі.

Byłem pewien, że widziałem znaki, Ale siedziałem dalej z założonymi rękami. A mogłem od Greków do Waregów, Lecz jakbym bał się rozłąki. Bałem się porzucić znajomy obraz, Bałem się tak, że trzęsły się ręce. Ile razy wyjmowałem cudowny kompas, Ale nieszczerze, tak, z nudów… Bałem się myśleć nie tak, inaczej. Bo jak inaczej wziąć się w garść, Kiedy słychać, jak część duszy płacze, A druga boi się rozłąki? Takie uczucie — zderzyły się płyty, I na styku rosną góry. Dawna droga okazała się zamknięta, Ale za to umocniły się podpory. Mogę chronić rozum I starać się kochać ciało. Bardzo trudno robić wszystko naraz, Ale, moim zdaniem, bardzo śmiało. Próbuję zrozumieć znaki, Ku niebiosom wznosząc ręce. Idę dalej w nieprzeniknionym mroku, Opierając się na doświadczeniu rozłąki.

I was sure I saw the signs, But kept on sitting, twiddling my thumbs. I could've gone from the Greeks to the Varangians, But it was like I feared the parting. I was scared to drop the familiar image, Scared so bad my hands would shake. So many times I took out the magic compass, But not for real, just out of boredom… Scared to think not that way, otherwise. Otherwise how else do you pull yourself together, When you can hear one part of the soul crying, And the other one is scared of parting? It feels like tectonic plates collided, And mountains are growing on the seam. The old path turned out to be closed, But the supports grew stronger, it seems. I can protect my mind And try to love my body. It's really hard to do it all at once, But, the way I see it, really bold. I'm trying to understand the signs, Stretching out my hands to the skies. I keep walking in pitch-black darkness, Leaning on the experience of parting.