Я быў упэўнены, што бачыў знакі

Я быў упэўнены, што бачыў знакі, Але сядзеў далей, склаўшы рукі. А мог бы з грэкаў у варагі, Але быццам баяўся разлукі. Баяўся кінуць звыклы вобраз, Баяўся так, што трэсліся рукі. Колькі разоў даставаў цуд-компас, Ды не шчыра, так, ад нуды… Баяўся думаць не так, інакш. Інакш як яшчэ ўзяць сябе ў рукі, Калі чуваць, як частка душы плача, А другая баіцца разлукі? Такое адчуванне — сутыкнуліся пліты, І на стыку растуць горы. Ранейшы шлях аказаўся закрытым, Але затое ўмацаваліся апоры. Я магу абараніць розум І старацца любіць цела. Вельмі складана ўсё рабіць разам, Але, па-мойму, вельмі смела. Я спрабую зразумець знакі, Да нябёсаў прасціраючы рукі. Іду далей у непраглядным змроку, Абапіраючыся на досвед разлукі.