Всему своё время

Аддаць усяму свой час Ды ўчас, і растварыцца. Пакінуць непатрэбны цяжар І кожным глытком нацешыцца Бутэлькі нейкага года З вечных нябесных запасаў. Мужчынскага ці жаночага роду Любой існай расы. Магчыма, МЫ ЎСЕ — гэта думкі У мазгах вясёлых багоў. І ў кожнай — вялікага сэнсу Да дзвюх бясконцасцяў шмат. З думак плятуцца ўзоры, У якіх спяшаемся ўвасобіцца. Матэрыя створана позіркам Тых, хто недзе там весяліцца.

Oddać wszystkiemu swój czas Lecz w porę, i się rozpłynąć. Porzucić zbędny ciężar I każdym łykiem się upoić Butelki z jakiegoś rocznika Z wiecznych niebiańskich zapasów. Rodzaju męskiego lub żeńskiego Każdej istniejącej rasy. Być może MY WSZYSCY to myśli W mózgach weselących się bogów. I w każdej — wielkiego sensu Aż na dwie nieskończoności. Z myśli plotą się wzory, W których spieszymy się wcielić. Materia stworzona spojrzeniem Tych, którzy gdzieś tam się weselą.

To give each thing its proper time, But timely — and dissolve in it. To leave the needless load behind And savor every single sip Of bottles from some vintage year From heaven's everlasting store. Of male or of the female kind, Of any race that's ever been. Perhaps WE ALL are merely thoughts In brains of gods who're having fun. And each holds meaning, vast and great — Enough to fill two infinities. From thoughts the patterns weave and spread, In which we hurry to take form. And matter's made by the gaze of those Who somewhere out there laugh and play.