Wszystko ma swój czas

Oddać wszystkiemu swój czas Lecz w porę, i się rozpłynąć. Porzucić zbędny ciężar I każdym łykiem się upoić Butelki z jakiegoś rocznika Z wiecznych niebiańskich zapasów. Rodzaju męskiego lub żeńskiego Każdej istniejącej rasy. Być może MY WSZYSCY to myśli W mózgach weselących się bogów. I w każdej — wielkiego sensu Aż na dwie nieskończoności. Z myśli plotą się wzory, W których spieszymy się wcielić. Materia stworzona spojrzeniem Tych, którzy gdzieś tam się weselą.