Всё на пути имеет свою цель

Усё на шляху мае сваю мэту, Хай нават і не адразу відавочна, Крыўдна, сорамна, уцячы, каб не было відаць… Наўмысна ўзяўшы курс на мель. То ўзлёт, то дно, то глыбока, То вельмі адзінока, але лёгка, То радасна — ды так, што аж кепска, Настолькі шчыра, што толькі чакаеш падвоху. І скамарох, што ўсюды нясе радасць, Раптам кіне спяваць, зразумеўшы, якая гідота Сабралася ў кола, шалеючы істэрычна. Пабойцеся Бога, браты, гэта ж непрыстойна! А тыя ўжо ў непрытомнасці смяюцца, скачуць Ды б'юць нагамі, ператвараючы зямлю ў кашу. А Маша і мядзведзі з аповеду апавядальніка Наспех аканіцы на замок ад гэтай дзікай зграі Зачынілі шчыльна, у куток забіліся, Каб тыя звонку незнарок не ўварваліся І не пакаралі смерцю ўсіх — кудлатых, Залатавалоску. І трэба ж было ім улезці ў такую казку Ды яшчэ, як на злосць, трапіць ва ўсіх на язык… Ах, скамарох-пясняр, глядзі, каму баеш байкі. Ім напляваць, як у песні — вшыстко едно, А ты са скуры вылузваешся, стараешся, ды марна. Твае словы як бісер — на дарозе Раскіданыя і коцяцца пад ногі. Таго і глядзі, паразбіваюць сабе ілбы, Тады ўжо дакладна стануць дыбкі, Тады не мінуць бяды, і гэтыя ногі, Імгненне таму з вачыма недатыкі, Раптам абернуцца ў несправядлівы, але гнеў, І на каня гнядога, нічога не разумеючы, сеўшы, Не аддаючы ў тым ні кропелькі справаздачы, Як юнкер-рота з кірзавага бота, Пройдзе, пакінуўшы за сабой балота. Вось так, а там ужо памінай як звалі. Вочы паэта, поўныя тугі: Каму патрэбныя словы? Ці патрэбныя ўвогуле? І ці трэба гаварыць з забойцам на допыце, Калі і так сябе ўжо ў цямніцу кінуў, У такую, з якой няма ўцёкаў? Хай добрае слова родных паслужыць абярэгам, Ад берага сумлення да берага развагі Блукаць у вечнасці — Боскі жарт. Я тварь дрыжачая ці маю права? Каму як паветра, а каму атрута. І тая трава зялёная ля дома… Сыходзяць удалеч агні аэрадрома…

Wszystko na drodze ma swój cel, Nawet jeśli nie od razu to widać, Przykro, wstyd, uciec, żeby nikt nie widział… Z góry obierając kurs na mieliznę. Raz wzlot, raz dno, raz głęboko, Raz bardzo samotnie, ale lekko, Raz radośnie, i to tak, że aż źle, Tak szczerze, że tylko czekasz na haczyk. I błazen, co wszędzie niesie radość, Nagle przestanie śpiewać, pojąwszy, jaka podłość Zebrała się w krąg, szalejąc histerycznie. Bójcie się Boga, bracia, to przecież nieprzyzwoite! A tamci już w amoku śmieją się, tańczą I tupią nogami, zamieniając ziemię w breję. A Masza i niedźwiedzie z opowieści narratora Naprędce okiennice na kłódkę przed tą dziką sforą Zamknęli szczelnie, wcisnęli się w kąt, Żeby ci z zewnątrz przypadkiem się nie wdarli I nie stracili wszystkich, kudłatych, Złotowłosej. Też ich podkusiło wleźć w taką bajkę I jeszcze, jak na złość, wszystkim na języki trafić… Ach, błaźnie-pieśniarzu, patrz, komu prawisz bajki. Mają to gdzieś, jak w piosence – wszystko jedno, A ty wychodzisz z siebie, starasz się, lecz na próżno. Twoje słowa jak perły – na drodze Rozsypane, toczą się pod nogi. Patrz tylko, a porozbijają sobie łby, Wtedy na pewno staną dęba, Wtedy nie ujść biedy, i te nogi, Chwilę temu z oczami niedotykalskiej, Nagle obrócą się w niesprawiedliwy, ale gniew, I dosiadłszy gniadego konia, nic nie rozumiejąc, Nie zdając sobie z tego ani krzty sprawy, Jak junkierska kompania z kirzowego buta Przejdą, zostawiając za sobą bagno. I tyle, a potem już tylko ich widzieli. Oczy poety, pełne smutku: Komu potrzebne słowa? Czy w ogóle potrzebne? I czy jest sens mówić do mordercy na przesłuchaniu, Kiedy i tak sam już wtrącił się do lochu, Do takiego, z którego nie ma ucieczki? Niech dobre słowo bliskich posłuży za amulet, Od brzegu sumienia do brzegu rozsądku Błąkać się w wieczności – boski żart. Czy jestem drżącą kreaturą, czy mam prawo? Komu jak powietrze, a komu trucizna. I ta trawa zielona przy domu… Odchodzą w dal światła lotniska…

Everything on the road has its purpose, Even if it's not obvious at first, It stings, it's a shame, you'd run off so no one sees… Knowingly setting course for the shallows. Now a takeoff, now rock bottom, now deep, Now so lonely, and yet so light, Now so joyful it actually feels bad, So sincere you just wait for the catch. And the jester who carries joy wherever he goes Suddenly quits singing, seeing what a vile lot Has gathered in a ring, raging in hysterics. "Have some shame, brothers, this is indecent!" But they're already in a trance, laughing, dancing, Stamping their feet, turning the earth into mush. And Masha and the bears from the narrator's tale Hastily bolted the shutters against this wild pack, Shut them tight, huddled into a corner So the ones outside wouldn't break in by chance And execute them all, the shaggy ones and Goldilocks. How on earth did they wander into a tale like this, And, as luck would have it, become the talk of the town… Oh, jester-singer, look who you're spinning your yarns to. They don't give a damn — like in the song, "wszystko jedno", And you bend over backwards, you try, but in vain. Your words are like pearls — on the road, Scattered about and rolling underfoot. Any minute they'll crack their own skulls, And then they'll rear up for sure, Then there's no escaping trouble, and these feet, A moment ago with the eyes of a prude, Will suddenly turn into wrath, unrighteous but wrath, And, mounting a bay horse without a clue, Without giving themselves the slightest account, Like a cadet company out of tarpaulin boots, Will march through, leaving a swamp behind. That's that, and then they're gone without a trace. The poet's eyes, full of sorrow: Who needs words? Are they needed at all? And is there any point talking to a killer under interrogation When he's already thrown himself into a dungeon, The kind there's no escape from? Let a kind word from loved ones serve as a charm, From the shore of conscience to the shore of reason — Wandering in eternity is a divine joke. Am I a trembling creature, or do I have the right? To some it's like air, to others it's poison. And that green, green grass of home… The airfield lights are fading into the distance…