Усё на шляху мае сваю мэту

Усё на шляху мае сваю мэту, Хай нават і не адразу відавочна, Крыўдна, сорамна, уцячы, каб не было відаць… Наўмысна ўзяўшы курс на мель. То ўзлёт, то дно, то глыбока, То вельмі адзінока, але лёгка, То радасна — ды так, што аж кепска, Настолькі шчыра, што толькі чакаеш падвоху. І скамарох, што ўсюды нясе радасць, Раптам кіне спяваць, зразумеўшы, якая гідота Сабралася ў кола, шалеючы істэрычна. Пабойцеся Бога, браты, гэта ж непрыстойна! А тыя ўжо ў непрытомнасці смяюцца, скачуць Ды б'юць нагамі, ператвараючы зямлю ў кашу. А Маша і мядзведзі з аповеду апавядальніка Наспех аканіцы на замок ад гэтай дзікай зграі Зачынілі шчыльна, у куток забіліся, Каб тыя звонку незнарок не ўварваліся І не пакаралі смерцю ўсіх — кудлатых, Залатавалоску. І трэба ж было ім улезці ў такую казку Ды яшчэ, як на злосць, трапіць ва ўсіх на язык… Ах, скамарох-пясняр, глядзі, каму баеш байкі. Ім напляваць, як у песні — вшыстко едно, А ты са скуры вылузваешся, стараешся, ды марна. Твае словы як бісер — на дарозе Раскіданыя і коцяцца пад ногі. Таго і глядзі, паразбіваюць сабе ілбы, Тады ўжо дакладна стануць дыбкі, Тады не мінуць бяды, і гэтыя ногі, Імгненне таму з вачыма недатыкі, Раптам абернуцца ў несправядлівы, але гнеў, І на каня гнядога, нічога не разумеючы, сеўшы, Не аддаючы ў тым ні кропелькі справаздачы, Як юнкер-рота з кірзавага бота, Пройдзе, пакінуўшы за сабой балота. Вось так, а там ужо памінай як звалі. Вочы паэта, поўныя тугі: Каму патрэбныя словы? Ці патрэбныя ўвогуле? І ці трэба гаварыць з забойцам на допыце, Калі і так сябе ўжо ў цямніцу кінуў, У такую, з якой няма ўцёкаў? Хай добрае слова родных паслужыць абярэгам, Ад берага сумлення да берага развагі Блукаць у вечнасці — Боскі жарт. Я тварь дрыжачая ці маю права? Каму як паветра, а каму атрута. І тая трава зялёная ля дома… Сыходзяць удалеч агні аэрадрома…