Пейзаж, силуэты, слеза, подбородок

Пейзаж, сілуэты, сляза, падбародак, Закапаны ў запясці. Нямая вітрына. Шклянка, пара кропель і звон патэльняў. Стомленым розумам учапіўся ў карціну. Яна прыцягнула рэшткі таго, што Секунду таму затанула ў шклянцы. Баліць у жываце. Чакае эфекту ад но-шпы. І правую шчыльна сціскае ў кішэні. Лічыць, што ўсё страціў беззваротна. Пайшла, не вернецца. Здавалася — навечна. Расплата прыйшла, ды ў памеры трохразовым. Не ведаў, што вінаватая сляпая бестурботнасць. Навошта гэтыя скетчы рыфмаваных радочкаў, Навошта ўсё валіць на хваравітасць ныркаў, А зрэшты, як хоча, пакуль не сточыць усё сэрца ў куфар і павесіць замочак. Разнузданы почырк пэцкае лісточак, Той, літарамі шчэрачыся, зларадна рагоча. Ціхенька мармыча з нерваў клубочак Без паўз-коскаў, выклічнікаў і кропак Ужо надта клякоча

Pejzaż, sylwetki, łza, podbródek Zakopany w nadgarstki. Niema witryna. Szklanka, parę kropel i brzęk patelni. Zmęczonym rozumem uczepił się obrazu. Przyciągnął on resztki tego, co Sekundę temu utonęło w szklance. Boli brzuch. Czeka, aż No-Spa zadziała. I prawą mocno zaciska w kieszeni. Uważa, że stracił wszystko bezpowrotnie. Odeszła, nie wróci. Zdawało się, że na zawsze. Zapłata przyszła, ale w trzykrotnej wysokości. Nie wiedział, że winna ślepa beztroska. Po co te skecze rymowanych linijek, Po co wszystko zwalać na bolące nerki, A zresztą, jak chce, dopóki nie zetrze całego serca – do skrzyni, i zawiesić kłódeczkę. Rozpasany charakter pisma brudzi karteczkę, Ta, szczerząc litery, złośliwie rechocze. Cichutko mamrocze z nerwów kłębuszek Bez pauz-przecinków, wykrzykników i kropek Za bardzo bulgocze

Landscape, silhouettes, a tear, a chin Buried in wrists. A mute shop window. A glass, a couple of drops and the clatter of pans. With a weary mind he's clung to the picture. It drew in whatever was left of what A second ago had gone down in the glass. His stomach aches. He waits for the No-Spa to kick in. And clenches his right hand tight in his pocket. He thinks he has lost it all, never to return. She left, won't come back. It seemed like forever. The reckoning came, but three times the size. He didn't know blind carelessness was to blame. Why these sketches of rhyming lines, Why pin it all on the ache in the kidneys, Then again, let him do as he likes, till he grinds the whole heart down, into a chest, and hangs a little lock. An unbridled scrawl smears the page with blots, And the page, baring letters, cackles and gloats. A tangle of nerves softly mutters its thoughts Without pause-commas, interjections or dots It's seething way too hot