Положите меня на небо

Пакладзіце мяне на неба, Як у гамак, з паветранай ваты. Як дзіця, я шчыра і сляпа Размалёўваць пачну захады. Пакажыце мне бурныя хвалі, Хай узлятаюць, каб шыю ламіла. Хай вятры зайграюць на валторнах З нястрымнай і д'ябальскай сілай. Правядзіце мяне па палатах, Каб убачыць мог жыцці вялікіх. Спакушаныя славай і златам, Правяць балам натоўпу шматаблічнага. Пасадзіце мяне каля краю, Каля прорвы, каб, нібы птушка, Крылы ў бакі раскрываючы, Уніз з плынню паветра спусціцца. Падвядзіце мяне да пекла, Каб дадолу пакланіцца прапашчым. Я ўпэўнены — Бог прысутны ў ім, Усё даруе ўсім, хто прыходзіць. Пакажыце сады, хоць бы ў шчылінку, Хоць тое дрэва, што плод упусціла. Я вярнуся і тады без упынку Буду расказваць — так, маўляў, і было! Асушыце, але так, каб ні кроплі, Каб ні крошкі, без розных хваробаў. Каб запіс у медкартцы: «Наўрад ці… Дзве? Не факт. Гэтую — дакладна пратопае з песняй»

Połóżcie mnie na niebie Jak w hamak z powietrznej waty. Jak dziecko, szczerze i na ślepo Będę malował zachodów szaty. Pokażcie mi fale szalone, Niech wzlatują, aż kark zaboli. Niech wiatry zadmą w waltornie Z diabelską, nieposkromioną siłą. Przeprowadźcie mnie przez komnaty, Bym zobaczył życie wielkich. Uwiedzeni sławą i złotem, Rządzą balem wielolicej ciżby. Posadźcie mnie przy krawędzi, Nad przepaścią, żebym jak ptak, Rozpościerając skrzydła na boki, W dół z prądem powietrza sfrunął. Podprowadźcie mnie do piekła, Bym do ziemi pokłonił się straceńcom. Jestem pewien – jest w nim Bóg obecny, Co wszystko wybacza każdemu, kto przyjdzie. Pokażcie ogrody, choćby przez szparkę, Choćby to drzewo, co owoc upuściło. Wrócę i wtedy bez przerwy Będę opowiadał – tak właśnie było! Osuszcie, ale tak, żeby ani kropli, Ani okruszka, bez żadnych chorób. Żeby wpis w karcie zdrowia: „Raczej nie… Dwie? Niepewne. Tę – na pewno przemaszeruje z piosenką”

Lay me down on the sky Like a hammock of cotton-wool air. Like a child, I'll sincerely and blindly Paint the sunsets with colours to spare. Show me waves in their riotous motion, Let them soar till my neck's sore from staring. Let the winds play French horns on the ocean With a fury, a devilish daring. Lead me on through the palace and hall, Let me look at the lives of the great. Seduced by their gold and their glory, they all Run the ball for the many-faced crowd. Sit me down by the edge, by the brink Of the chasm, so that like a bird, Spreading wings out, I'd go in a blink Gliding down on the current of air. Lead me up to the gates of the Pit, So I'd bow to the floor to the lost. I am sure God is present in it, All-forgiving to all who have crossed. Show me Eden, if just through a crack, Just the tree whose fruit fell to the ground. And I'll never shut up when I'm back, Telling all: "That's exactly how it went down!" Drain it dry, so there's not a drop left, Not a crumb, and without any ills. So my medical chart says: "Unlikely… Two? Not a given. This one he'll stomp through with a song"