Воспоминания сильны

Успаміны моцныя — абстрэлы, мінамёты, гранаты, аўтаматы, марш-кідкі пяхоты… І вера ў цуд, што настане заўтра… І што сцерла памяць стрэлы і крыкі. Каханы прыгатуе смачны сняданак І перастануць пераследаваць людзей абліччы загінулых… На жаль, ён там жа, дзе і астатнія, На нас пазіраюць, моўчкі ўсміхаючыся. Вароты нябесныя для іх — для нас сталёвыя. Сцежка вядзе да крыжа, не памыляючыся. Сядзіць старая на краі магілы. Кветкі з пластыку, свечка, агароджа, лаўка. І дзень за днём у сабе знаходзіць сілы. Ёй не знаёмыя алкаголь і траўка. Задумаўшыся, — у аўтобусную таўкатню. Бо лепш так — чым пустэча вакол. Танк, што гарыць, навечна змоўклы сябар… Да яго яна толькі ў думках, са слязьмі, Да сябе забраць, малельнымі вачыма Зрашаціла неба ў пошуках адказу, Не ў сілах змяніць накладзенага вета. І не баіцца, акрамя жыцця, нічога. Яго, толькі аднаго яго Душа яе пашарпаная хоча І сустрэчы з ім адным увесь час чакае… Але… голас рэзка абвяшчае прыпынак І зноў таўкатня, лаўка і сталёвая коўка… І ў перадсвітальнай імгле крыклівы певень Усё зноў на кругі свае верне.

Wspomnienia silne — ostrzał, moździerze, granaty, automaty, forsowne marsze piechoty... I wiara w cud, że jutro nadejdzie... I że pamięć zatarła strzały i krzyki. Ukochany przygotuje pyszne śniadanie I przestaną ludzi prześladować twarze poległych... Niestety, on jest tam, gdzie wszyscy pozostali, Spoglądają na nas, w milczeniu się uśmiechając. Bramy niebieskie dla nich — dla nas stalowe. Ścieżka wiedzie do krzyża bezbłędnie. Siedzi staruszka na skraju grobu. Kwiaty z plastiku, znicz, ogrodzenie, ławka. I dzień po dniu znajduje w sobie siły. Nie zna alkoholu ani trawki. Zamyślona — w autobusowy ścisk. Bo lepiej tak — niż pustka dookoła. Płonący czołg, na wieki zamilkły przyjaciel... Do niego tylko w myślach, ze łzami, By zabrać go do siebie, błagalnymi oczami Podziurawiła niebo w poszukiwaniu odpowiedzi, Bezsilna, by zmienić nałożone weto. I nie boi się niczego oprócz życia. Jego, tylko jego jednego Jej postrzępiona dusza pragnie I spotkania z nim jednym wciąż czeka... Lecz... głos nagle ogłasza przystanek I znów ścisk, ławka i stalowa kuta krata... I w przedświtowej mgle piejący kogut Wszystko znów na dawne kręgi wróci.

The memories are strong — the shelling, mortars, grenades, assault rifles, infantry forced marches... And faith in a miracle, that tomorrow will come... And that memory has rubbed out the shots and screams. Her love will cook a tasty breakfast And the faces of the dead will stop haunting people... Alas, he's where all the others are, They glance at us and smile without a word. Heaven's gates for them — for us, gates of steel. The trail leads to the cross and never errs. An old woman sits at the edge of a grave. Plastic flowers, a candle, a fence, a bench. And day by day she finds the strength to be brave — She's never touched booze or weed, not a pinch. Lost in thought — into the crush of the bus. Better that than the emptiness around. A burning tank, a friend forever without a sound... She goes to him only in thoughts, in tears, To take him to her — with begging eyes She's shot the sky full of holes searching for a reply, Powerless to overturn the veto from on high. And she fears nothing at all but life. Him, only him, just him alone Her battered soul is longing for, And waits all the time to meet him alone... But... a voice abruptly calls the stop, And again the crush, the bench, the wrought-steel fence... And in the pre-dawn haze a crowing cock Will set it all back on its circle once again.