Успаміны моцныя

Успаміны моцныя — абстрэлы, мінамёты, гранаты, аўтаматы, марш-кідкі пяхоты… І вера ў цуд, што настане заўтра… І што сцерла памяць стрэлы і крыкі. Каханы прыгатуе смачны сняданак І перастануць пераследаваць людзей абліччы загінулых… На жаль, ён там жа, дзе і астатнія, На нас пазіраюць, моўчкі ўсміхаючыся. Вароты нябесныя для іх — для нас сталёвыя. Сцежка вядзе да крыжа, не памыляючыся. Сядзіць старая на краі магілы. Кветкі з пластыку, свечка, агароджа, лаўка. І дзень за днём у сабе знаходзіць сілы. Ёй не знаёмыя алкаголь і траўка. Задумаўшыся, — у аўтобусную таўкатню. Бо лепш так — чым пустэча вакол. Танк, што гарыць, навечна змоўклы сябар… Да яго яна толькі ў думках, са слязьмі, Да сябе забраць, малельнымі вачыма Зрашаціла неба ў пошуках адказу, Не ў сілах змяніць накладзенага вета. І не баіцца, акрамя жыцця, нічога. Яго, толькі аднаго яго Душа яе пашарпаная хоча І сустрэчы з ім адным увесь час чакае… Але… голас рэзка абвяшчае прыпынак І зноў таўкатня, лаўка і сталёвая коўка… І ў перадсвітальнай імгле крыклівы певень Усё зноў на кругі свае верне.