Я задаю вопросы, а в ответ лишь тишь

Я задаю пытанні, а ў адказ толькі ціш. Але нічога, так, можа, нават і надзейней, Бо разабраць сігнал касмічны, неверагодна складаны, Акрамя мяне ніхто не ў сілах. Нават калі спіш. І ўмяшання звонку я зусім не баюся. Так, часам стукае ў поўныя грудзі Ларэц, памерам з маленькую шкатулку, Дзе Bloody Mary блукае ў кожным завулку І абцасамі ля аорт сцірае заводскія ўтулкі. Аскепкі думак не змяшчаюцца на паліцы. Усё не змоўкнуць, выюць, быццам ноччу ваўкі. Як добра, што ўсталявана надзейная абарона. Як BIOS у мацярынскае цела ўшыта. Але пры жаданні можна змяніць налады — Да нулёў і адзінак упырснуць двойкі, тройкі. Пры даданні любых выпадковых лічбаў Нават Энігме не прачытаць ваш складаны асабісты шыфр. Амаль ніхто — ну ёсць адзін там, чуў. Ён піша так, што напрач зносіць дах. Так шмат тых, хто славіць яго геній, Але і сярод чалабітных спеваў Ходзіць думка — яго не існуе зусім. І што хутчэй прапанова грунтуецца на попыце. Ёсць яшчэ тыя, каму сама наяўнасць доказу Важней, чым тое, чаму вучылі святыя абліччы. Але кожнаму сваё — вось толькі наадварот не працуе. Дык, можа, тое маё і не павінна быць усім зразумелым. Жахлівыя наступствы для слабога розуму. Ад перадозу мудрасці міжволі трэсне будка. Неверагодна жудасна, як сеанс у экзарцыста. Як злы жарт гора-гумарыста. І мяжа нябачная, як тонкі пласт батысту, Але адчувальная, як удар нагой каратыста. І шкада, што з чыстага ліста пачаць няма шанцаў, Ужо прасцей у мужыкоў назад перарабіць трансаў. Яны, яна і ён — вось Тройцы замена? Ужо ўзняла дубіну панура Мельпамена. Цяпер яе твар увабраў горыч маскі. Хлопцы зноў у бой, ілбы пад каскі. На шыю крыжык, а ў нагрудны абразок. Старая, сустрэўшы, пройдзе, ну хоць разок. Можа, і на другім спатканні прапусціць… Як стукне сотка — буду ўспамінаць без суму, але з дзікім жахам ад сцэн крывавай бойні. Вы ўшчыкніце, браткі, мозг, прашу, не помні. Страх сівізной каранямі да звілін. За што? За кінутую жменю рублёў і грыўняў? Наіўна верыць род людскі, што так усемагутны. То не мішэні ў ціры — то жывыя душы. Ідзіце ў залы і тачыце кулакі аб грушы. Хук з правай дакладна лепш, чым укус драбнакаліберкі. У хаце з сынам, дачкой, пад Сцяпашку, пад калыханку ў дрымоту, не пад крыкі мату. Зямля вам пухам, памятаем вас, хлопцы… Я задаю пытанні — а ў адказ толькі цішыня… Ува мне ідзе халодная вайна.

Zadaję pytania, a w odpowiedzi tylko cisza. Ale nic, może tak nawet pewniej, Bo rozszyfrować sygnał kosmiczny, niewiarygodnie złożony, Nikt poza mną nie da rady. Nawet kiedy śpisz. I ingerencji z zewnątrz wcale się nie boję. Tak, czasem stuka w moją pełną pierś Szkatułka, wielkości małego puzderka, Gdzie Bloody Mary błąka się po każdym zakamarku I obcasami przy aortach ściera fabryczne tulejki. Odłamki myśli nie mieszczą się na półkach. Wciąż nie milkną, wyją jak nocą wilki. Jak dobrze, że zainstalowano solidną ochronę. Jak BIOS wszyty w ciało macierzyste. Ale jeśli chcesz, można zmienić ustawienia — Do zer i jedynek wstrzyknąć dwójki, trójki. Po dodaniu dowolnych losowych cyfr Nawet Enigma nie odczyta twojego złożonego osobistego szyfru. Prawie nikt — no jest tam jeden, słyszałem. Pisze tak, że ci kompletnie dach zerwie. Tak wielu tych, co sławią jego geniusz, Lecz i pośród błagalnych pieśni Krąży opinia — że go wcale nie ma. I że raczej podaż opiera się na popycie. Są jeszcze ci, dla których samo istnienie dowodu Ważniejsze niż to, czego uczyły święte oblicza. Lecz każdemu swoje — tylko w drugą stronę to nie działa. Więc może to, co moje, nie musi być dla wszystkich zrozumiałe. Straszne skutki dla słabego rozumu. Od przedawkowania mądrości mimowolnie pęknie ci czacha. Nieziemsko upiornie, jak seans u egzorcysty. Jak zły żart nieudacznego humorysty. I granica niewidzialna jak cienka warstwa batystu, Lecz wyczuwalna jak kopnięcie karateki. I szkoda, że nie ma szans zacząć od czystej karty, Już prościej przerobić z powrotem transów na chłopów. Oni, ona i on — oto zamiennik Trójcy? Już ponuro wzniosła maczugę Melpomena. Teraz jej twarz wchłonęła gorycz maski. Chłopcy znów do boju, czoła pod kaski. Na szyję krzyżyk, a do kieszeni na piersi obrazek. Starucha, spotkawszy, przejdzie obok, choć ten jeden raz. Może i na drugiej randce ominie... Jak stuknie setka — będę wspominał bez smutku, lecz z dzikim przerażeniem sceny krwawej rzezi. Uszczypnijcie, bracia, mózg, proszę, nie pamiętaj. Strach siwizną korzeniami aż do zwojów. Za co? Za rzuconą garść rubli i hrywien? Naiwnie wierzy ród ludzki, że jest tak wszechmocny. To nie tarcze na strzelnicy — to żywe dusze. Idźcie na sale i ostrzcie pięści o gruszki. Hak z prawej na pewno lepszy niż ukąszenie małokalibrówki. W domu z synem, córką, przy Stiepaszce, przy kołysance w drzemkę, nie przy wrzaskach i przekleństwach. Niech wam ziemia lekką będzie, pamiętamy was, chłopaki... Zadaję pytania — a w odpowiedzi tylko cisza... We mnie toczy się zimna wojna.

I ask my questions, and the answer's only hush. But that's alright, perhaps it's even safer: To decode a cosmic signal, unbelievably complex, No one but me has the strength. Even when you sleep. And outside interference doesn't scare me in the least. Yes, sometimes there knocks inside my brimming chest A coffer, no bigger than a little box, Where Bloody Mary roams through every nook And with her heels wears down the factory bushings by the aortas. Shards of thought won't fit on any shelves. They never hush, they howl like wolves at night. How good there's solid protection on board, Stitched like a BIOS into the body's motherboard. But if you like, the settings can be changed — Inject some twos and threes into the zero-one range. By adding any random digits Not even Enigma could read your complex private cipher. Almost no one — well, there's One up there, I've heard. He writes so it blows your roof clean off, word. So many glorify his genius, But even among the begging hymns There's a belief — that he doesn't exist at all. And that the supply is most likely driven by demand. There are also those for whom the mere existence of a clue Matters more than what the holy faces taught them to do. To each his own — but it doesn't work the other way round. So maybe what is mine needn't be understood all around. Dire consequences for a feeble mind. An overdose of wisdom cracks your dome, you'll find. Insanely creepy, like a session with an exorcist. Like a nasty joke by some failed humorist. And the line's invisible, like the thinnest batiste, But felt — a karate kick you can't resist. No chance, alas, to start again from a clean slate — Turning trans folks back to guys would be easier, mate. They, she and he — is that the Trinity's replacement? Melpomene has already grimly raised her mace. Now her face has soaked up the bitterness of the mask. The boys go back to battle, brows under helmets. A cross around the neck, an icon in the breast pocket. The Old Woman, meeting them, will pass them by — at least once. Perhaps she'll miss the second date as well... When I hit a hundred — I'll remember without sorrow, but with wild horror at the scenes of bloody slaughter. Pinch my brain, brothers, please — make it forget. Fear, like grey hair, roots down to the folds of the brain. For what? For a handful of rubles and hryvnias thrown in vain? Naive mankind believes its might will always reign. Those aren't targets in a shooting gallery — those are living souls. Go to the gyms and hone your fists on the heavy bags. A right hook's surely better than a small-bore's bite. At home with son and daughter, to Stepashka at night, to the Kalykhanka, dozing off — not to screams and cursing. Rest in peace, lads, we remember you... I ask my questions — and the answer's silence, all the way... Inside me a cold war is underway.