Wspomnienia silne

Wspomnienia silne — ostrzał, moździerze, granaty, automaty, forsowne marsze piechoty... I wiara w cud, że jutro nadejdzie... I że pamięć zatarła strzały i krzyki. Ukochany przygotuje pyszne śniadanie I przestaną ludzi prześladować twarze poległych... Niestety, on jest tam, gdzie wszyscy pozostali, Spoglądają na nas, w milczeniu się uśmiechając. Bramy niebieskie dla nich — dla nas stalowe. Ścieżka wiedzie do krzyża bezbłędnie. Siedzi staruszka na skraju grobu. Kwiaty z plastiku, znicz, ogrodzenie, ławka. I dzień po dniu znajduje w sobie siły. Nie zna alkoholu ani trawki. Zamyślona — w autobusowy ścisk. Bo lepiej tak — niż pustka dookoła. Płonący czołg, na wieki zamilkły przyjaciel... Do niego tylko w myślach, ze łzami, By zabrać go do siebie, błagalnymi oczami Podziurawiła niebo w poszukiwaniu odpowiedzi, Bezsilna, by zmienić nałożone weto. I nie boi się niczego oprócz życia. Jego, tylko jego jednego Jej postrzępiona dusza pragnie I spotkania z nim jednym wciąż czeka... Lecz... głos nagle ogłasza przystanek I znów ścisk, ławka i stalowa kuta krata... I w przedświtowej mgle piejący kogut Wszystko znów na dawne kręgi wróci.