Ветер

Апошні бой… апошніх слоў абзац. Хацелася больш, ды крычыць будзільнік. Не я яго завёў. І земляны матрац Цяпер мой ложак, а ўспышкі — як свяцільнік. Навошта я тут? Каб жылі тыя, хто там! Такі мой лёс, абранае крэда. Ужо не страшна… і са шчок да вуснаў Праз яры твару і па кустах барады Ручаём малітва: «Божа, дай перамогу…» Не над ворагам — над дурасцю людзей, Што прымушае сціскацца пальцы. Целы, як тканіну, вайна нацягнула на пяльцы І шые разлікам з супярэчлівых ідэй. Ох, мы не жыльцы. Адной нагою ўжо пастаяльцы неба. Хлапчукі, што выбралі з тысячы шляхоў Несці толькі смерць. Сярод мёртвых душ вандроўцы. Мамуль. Не плач. Мне няма чаго дадому. Цяпер мой дах вось тут, пад яркім сонцам. Ты пасадзі бэз пад кухонным акенцам І размаўляй у цішы, як быццам бы са мной. А я ў адказ пушчу хвалю па галінах. Настане дзень, мамуль, я стану дзікім ветрам. І панясу твой смутак за трыдзевяць зямель… Прыйдуць з канвертам — адчыні смялей дзверы, Ні ў што іншае, апроч гэтых радкоў, не вер. Прабач, мамуль, пара мне пакідаць пасцель… Шынель, як коўдру, скінуўшы — проста ў пекла, Пакуль спрасонку сіла страху не акрэпла. Насустрач жаху, які — як прыяцель. Спачатку ў бойку, а пасля ўжо і прыемны. І вось ён узняўся ўпершыню над шумлівым кедрам… Цяпер ён без кайданоў… і зліўся з дзікім ветрам.

Ostatni bój… ostatnich słów akapit. Chciałoby się więcej, ale budzik krzyczy. To nie ja go nastawiłem. I ziemny materac Jest teraz moim łóżkiem, a błyski jak lampka. Po co tu jestem? Żeby żyli ci, co tam! Taki los, wybrane credo. Już nie straszno… i z policzków do ust Przez wąwozy twarzy i po krzakach brody Strumieniem modlitwa: „Boże, daj zwycięstwo…” Nie nad wrogiem — nad głupotą ludzi, Która każe zaciskać się palcom. Ciała jak tkaninę wojna napięła na tamborek I szyje z wyrachowaniem ze sprzecznych idei. Niestety, nie pożyjemy. Jedną nogą lokatorzy nieba. Chłopaki, co wybrali z tysiąca dróg Nieść tylko śmierć. Wśród martwych dusz tułacze. Mamuś. Nie płacz. Nie mam po co wracać do domu. Teraz mój dach jest tutaj, pod jaskrawym słońcem. Posadź bez pod kuchennym okienkiem I rozmawiaj w ciszy, jakby ze mną. A ja w odpowiedzi puszczę falę po gałęziach. Nadejdzie dzień, mamuś, stanę się dzikim wiatrem. I uniosę twój smutek za siedem gór, za siedem rzek… Przyjdą z kopertą — otwórz śmiało drzwi, W nic innego prócz tych wersów nie wierz. Wybacz, mamuś, pora mi opuszczać łóżko… Zrzuciwszy szynel jak kołdrę — prosto w piekło, Póki ze snu siła strachu nie okrzepła. Na spotkanie grozie, która jest jak kumpel. Najpierw na noże, a potem już do kumpli. I oto wzbił się pierwszy raz nad szumiącym cedrem… Teraz bez okowów… i zlał się z dzikim wiatrem.

The final fight… the final words' last paragraph. I wanted more, but the alarm is screaming. It wasn't me who set it. And a mattress made of earth Is now my bed, and flashes are my lamplight. Why am I here? So those back there can live! Such is my lot, the creed I chose myself. It's no longer scary… and from cheeks to lips, Through the ravines of my face and the bushes of my beard, A stream of prayer: "God, give us victory…" Not over the enemy — over people's stupidity, That makes the fingers squeeze. War stretched our bodies like cloth upon a hoop And stitches them by calculation from ideas that contradict. Alas, we're not long for this world. One foot already lodgers of the sky. Lads who chose, out of a thousand roads, To carry only death. Drifters among dead souls. Mum. Don't cry. I have no reason to come home. My shelter's here now, under the blazing sun. Plant some lilac under the little kitchen window And talk in the quiet, as if you're talking to me. And I'll send a wave through the branches in reply. The day will come, mum, I'll become a wild wind. And carry your sorrow off beyond the farthest lands… When they come with an envelope — open the door bravely, And believe nothing else but these lines. Forgive me, mum, it's time for me to leave my bed… Throwing off the greatcoat like a blanket — straight into hell, Before, still half-asleep, the force of fear grows firm. To meet the horror head-on, which is like a mate: First a brawl, and only after — a mate you like. And now he soared for the first time over a rustling cedar… Now he's unchained… and merged with the wild wind.