Вецер

Апошні бой… апошніх слоў абзац. Хацелася больш, ды крычыць будзільнік. Не я яго завёў. І земляны матрац Цяпер мой ложак, а ўспышкі — як свяцільнік. Навошта я тут? Каб жылі тыя, хто там! Такі мой лёс, абранае крэда. Ужо не страшна… і са шчок да вуснаў Праз яры твару і па кустах барады Ручаём малітва: «Божа, дай перамогу…» Не над ворагам — над дурасцю людзей, Што прымушае сціскацца пальцы. Целы, як тканіну, вайна нацягнула на пяльцы І шые разлікам з супярэчлівых ідэй. Ох, мы не жыльцы. Адной нагою ўжо пастаяльцы неба. Хлапчукі, што выбралі з тысячы шляхоў Несці толькі смерць. Сярод мёртвых душ вандроўцы. Мамуль. Не плач. Мне няма чаго дадому. Цяпер мой дах вось тут, пад яркім сонцам. Ты пасадзі бэз пад кухонным акенцам І размаўляй у цішы, як быццам бы са мной. А я ў адказ пушчу хвалю па галінах. Настане дзень, мамуль, я стану дзікім ветрам. І панясу твой смутак за трыдзевяць зямель… Прыйдуць з канвертам — адчыні смялей дзверы, Ні ў што іншае, апроч гэтых радкоў, не вер. Прабач, мамуль, пара мне пакідаць пасцель… Шынель, як коўдру, скінуўшы — проста ў пекла, Пакуль спрасонку сіла страху не акрэпла. Насустрач жаху, які — як прыяцель. Спачатку ў бойку, а пасля ўжо і прыемны. І вось ён узняўся ўпершыню над шумлівым кедрам… Цяпер ён без кайданоў… і зліўся з дзікім ветрам.