В нежности этой мы словно поэты

У гэтай пяшчоце мы нібы паэты.... Вонкавасці якасці намі апеты. Аскеты, ды наадварот. Ад камфорту Здаецца ў паўсотні, стаміўшыся, аорта. Беражліва ў лёгкія дым папяросы І далей па крыві яго гоніць помпа. Захапленне арганізма ў атручаным спазме, Кавалак асалоды ў чыстым маразме, Аргазме хвілінным ад некалькіх зацяжак. Як біч пакаленняў Хрыстовай эпохі. Стаячая кома, і кісларод па трубцы… Мадам, вы ўдыхаеце яд, між іншым. А Вы, малады чалавек, ці не хворыя У дыме са смалы працягваць размовы? У рухавік падліваеш дрыжачай рукой каву — Такі праклён гетэратрофа: Уводзіць у арганізм усё, што скажуць прыдуркі. У пясочніцу зверху кідаючы недакуркі. Не могуць зразумець, як развіццё дачкі Злёгку тармозіць недастатковасць нырак. Сын з целам не сябруе ад пятак да клубоў І глядзіць на свет з інваліднага крэсла. А часта бывае, што замест дзіцяці Толькі труначка, і да месца пятляе жвір… Давай, працягвай пазбаўляцца ад стрэсу. Цягні кісларод з тытунёвага прэсу. Часам глытай хоць крыху алкаголю. Даводзь усім, што напампаваная воля Паходамі ў клубы і беганнем за спадніцамі. Дарогі вядуць да зноў страчаных сутак. І ў гэтай дурасці мы нібы паэты… І ў гэтай тупасці мы шукаем адказы…

W tej czułości jesteśmy jak poeci.... Zalety wyglądu przez nas opiewane. Asceci, ale na odwrót. Od komfortu Poddaje się pod pięćdziesiątkę zmęczona aorta. Ostrożnie do płuc dym papierosa I dalej po krwi tłoczy go pompa. Zachwyt organizmu w zatrutym spazmie, Kawałek przyjemności w czystym marazmie, Orgazmie minutowym od paru zaciągnięć. Jak bicz pokoleń od czasów Chrystusa. Śpiączka na stojąco i tlen przez rurkę… Madame, wdycha pani truciznę, tak na marginesie. A pan, młody człowieku, nie jest już chory Od prowadzenia rozmów w dymie ze smoły? Do silnika dolewasz drżącą ręką kawę — Taka klątwa heterotrofa: Wprowadzać do organizmu wszystko, co powiedzą idioci. Do piaskownicy z góry rzucając pety. Nie mogą zrozumieć, jak rozwój córki Lekko hamuje niewydolność nerek. Syn z ciałem nie w zgodzie od pięt po lędźwie I patrzy na świat z wózka inwalidzkiego. A często bywa, że zamiast dziecka Tylko trumienka i do miejsca wije się żwir… Dawaj, dalej pozbywaj się stresu. Ciągnij tlen z tytoniowej prasy. Czasem łyknij choć trochę alkoholu. Udowadniaj wszystkim, że wola napakowana Wypadami do klubów i bieganiem za spódniczkami. Drogi prowadzą do znów straconych dób. I w tej głupocie jesteśmy jak poeci… I w tej tępocie szukamy odpowiedzi…

In this tenderness we're like poets.... The virtues of looks are what we've extolled. Ascetics, but in reverse. From comfort, At fifty, the aorta, worn out, gives in. Gently into the lungs goes the smoke of a fag, And onward through the blood the pump keeps pushing. The body's rapture in a poisoned spasm, A chunk of pleasure in pure senile haze, A minute-long orgasm from a few drags. Like the scourge of generations since the time of Christ. A standing coma, and oxygen through a tube… Madam, you're inhaling poison, just so you know. And you, young man, aren't you sick already Of carrying on conversations in tarry smoke? You top up the engine with coffee, hand shaking — Such is the curse of a heterotroph: To put into your body whatever idiots tell you. Tossing cigarette butts into the sandbox from above. They can't understand how a daughter's development Gets slightly slowed by failing kidneys. A son at odds with his body from heels to loins Looks at the world from a wheelchair. And often it happens that instead of a child There's just a little coffin, and gravel winding to the spot… Go on, keep getting rid of your stress. Pull oxygen out of the tobacco press. Now and then gulp down a bit of alcohol. Prove to everyone your willpower's pumped up With trips to clubs and chasing skirts. The roads lead to days lost all over again. And in this foolishness we're like poets… And in this dumbness we look for answers…