Вдохновение

Ці назіралі вы натхненне — Каб у чэрапе да анямення? Каб нібыта да неба рукамі, Па калена ў рацэ забыцця?.. Колькі разоў безнадзейнасцю гняткою Цела зноў на калена апушчана? Сіла, што большасцю адмаўляецца, Напаўняе цябе мацней, чым раней. Ці часта, утаймаваўшы красамоўства, Замест таго каб словам лячыць, — калечачы, Наносіў свайму суразмоўцу Забаронены ўдар па печані? Шмат сказана шчыра-сардэчнага Так, каб у памяць урэзалася навечна, але Раствараемся мы ва ўспамінах Бесклапотнага дзяцінства бестурботнага. Лаянкай і бесцырымоннасцю Свае думкі мы занялі поўнасцю. І прабелы ў развіцці разумовым Мы сілкуем натоўпу прыхільнасцю. Ноч. Не спіцца. Сэрца — у трымценні. Wind of Change. З навушнікаў спевы. Прабіраюцца ноткі хвалявання — Зноў у госці прыйшло натхненне.

Czy obserwowaliście inspirację — żeby aż do odrętwienia w czaszce? Żeby jakby rękami sięgnąć do nieba, stojąc po kolana w rzece zapomnienia?.. Ile razy przytłaczającą beznadzieją ciało znów zostało zgięte na kolanach? Siła, którą większość neguje, napełnia cię jeszcze mocniej niż wcześniej. Czy często, okiełznawszy elokwencję, zamiast leczyć słowem tylko rany, zadałeś swojemu rozmówcy zakazany cios w wątrobę? Wiele powiedziano szczerze, tak, by na zawsze wryło się w pamięć, ale rozpływamy się we wspomnieniach beztroskiego, niefrasobliwego dzieciństwa. Wulgarnością i bezczelnością zajęliśmy sobie myśli całkowicie. A luki w rozwoju umysłowym karmimy przychylnością tłumu. Noc. Nie śpię. Bicie serca. Wind of Change. Śpiew ze słuchawek. Przemykają nutki niepokoju — inspiracja znów przyszła w gości.

Have you ever watched inspiration arrive — felt it numb your skull from the inside? Felt like you could reach the sky with your hands, standing knee-deep in a river of forgetting?... How many times has crushing hopelessness driven the body back down to its knees? A strength that most people deny even exists fills you fuller than you were before. How often, having reined in your own eloquence, instead of healing with words, only wounding, did you land, on the person across from you, a forbidden blow straight to the liver? So much has been said with an open heart, meant to carve itself into memory forever, but we dissolve instead into the memory of a carefree, easy childhood. We've filled our thoughts up completely with foul language and shamelessness. And we feed the gaps in our own growth on the crowd's easy approval. Night. Can't sleep. My heart is racing. "Wind of Change" playing through my headphones. Notes of unease creep in — inspiration has come to visit again.