Ежесекундный сон с открытыми глазами

Штосекундны сон з расплюшчанымі вачыма — Карцінка, заломленая празрыстымі слязьмі… І ў ёй усё здаецца такім вялікім і неабсяжным… І быццам бы лёгка — але часцей, калі шчыра, незразумела… І шлях даўжынёю ў заблытаны клубок, Спадзяюся, прывядзе ва ўтульны куток, Дзе гукі струн суцішаць пульсуючы корпус: Шансон, вакальны унісон, фолк, рэп-н-рок — які заўгодна опус. Ні поза-лотас, камарыны ўкус, ні оранж-джус, Ні нават цемнаскуры сябар Кіяну — Морфеус, Нішто не здолее абудзіць стомлены арганізм. Ні нават усемагутны Шыва-арганіст Шасцю чароўнымі кісцямі, у трыццаць пальцаў, Ні Карцаў і ні «абалдзелы» Юра Гальцаў. Усе спяць вакол… ну ці лагодзяць прымус… Па нядзелях толькі іх кліча да сябе Ісус. Ну як кліча — хутчэй нязмушана запрашае Праз усёведных царкоўных глашатаяў, Гатовых і здольных супакоіць усё і ўсіх… Вось толькі гэты опіум зусім не прэ на смех. Няма нават мікраадчування прыходу. Ідзі і не забудзь сыпнуць манет ля ўваходу. І хай прабудзе вечна ў табе святло Гасподняе. За неаплату, чуў я, выключыць могуць, здаецца. І ўсё… Тады цёмна ісці наперад, нічога не бачачы, Сябе і ўсіх, а галоўнае — Верхняга ціхенька ненавідзячы, Закрыцца, не пускаючы нікога ў свае харомы, Каб ужыцца ў новы вобраз недатыкі, Самотнага валацугі, каб нават багі Не надумалі ўлезці з табою ў калатнечы. Затужыць, прагнуць голасу розуму, Пачуць покліч праз сон даволі чуйны. Расплюшчыць вочы, ціхенька ўсміхнуцца. Сцерці слязу і нарэшце прачнуцца.

Nieustanny sen z otwartymi oczami — obraz załamany przez przezroczyste łzy… i w nim wszystko wydaje się takie wielkie i bezkresne… i jakby łatwe — ale częściej, szczerze mówiąc, niezrozumiałe… I droga długa jak splątany kłębek, mam nadzieję, zaprowadzi do zacisznego kąta, gdzie dźwięki strun uspokoją pulsujące ciało: szanson, wokalny unisono, folk, rap-n-rock — dowolny utwór. Ani poza lotosu, ukąszenie komara, ani sok pomarańczowy, ani nawet ciemnoskóry przyjaciel Keanu — Morfeusz, nic nie zdoła obudzić zmęczonego organizmu. Nawet wszechmogący Śiwa-organista sześcioma cudownymi dłońmi, w trzydzieści palców, ani znani radzieccy komicy. Wszyscy wokół śpią… albo naprawiają prymus… W niedziele zaprasza ich do siebie tylko Jezus. No, jak zaprasza — raczej luźno zachęca poprzez wszechwiedzących kościelnych heroldów, gotowych i zdolnych uspokoić wszystko i wszystkich… tylko że to opium wcale nie śmieszy. Nie ma nawet mikro-odczucia przypływu. Idź i nie zapomnij wrzucić monet przy wejściu. I niech na wieki trwa w tobie światło Pańskie. Za brak opłaty podobno mogą je wyłączyć. I tyle… Wtedy idzie się naprzód w ciemności, nic nie widząc, ani siebie, ani innych, a przede wszystkim, cicho nienawidząc Tego z Góry, zamknąć się, nie wpuszczając nikogo do swoich komnat, żeby wrosnąć w nowy obraz nietykalskiego, samotnego włóczęgi, żeby nawet bogowie nie wpadli na pomysł, by się z tobą wdawać w kłopoty. Zatęsknić, spragnionym być głosu rozsądku, usłyszeć wezwanie przez dość czujny sen. Otworzyć oczy, cicho się uśmiechnąć. Zetrzeć łzę i w końcu się obudzić.

Awake every second, dreaming with open eyes — a picture, refracted through transparent tears… and in it everything seems so vast, so immense… and supposedly easy — but more often, honestly, unclear… And a path as long as a tangled ball of thread, I hope, will lead to some hidden little corner, where the sound of strings will calm this pulsing frame: chanson, vocal unison, folk, rap-and-rock — any opus at all. Not the lotus pose, a mosquito bite, not orange juice, not even Keanu's dark-skinned friend, Morpheus, nothing can wake this exhausted organism. Not even the almighty Shiva, organist with six magical hands, in thirty fingers, not the old comedians, not their stunned sidekick either. Everyone around is asleep… or fixing a primus stove… only on Sundays does Jesus even call them to himself. Well — "call" is a strong word, more like a casual invitation, delivered through all-knowing church heralds, ready and able to calm absolutely everyone… except this particular opium doesn't even land as a joke. Not even a flicker of arrival. Go in, and don't forget to drop some coins at the door. And may the light of the Lord live in you forever. For non-payment, I hear, they can apparently switch it off. And that's it… Then it's dark walking forward, seeing nothing at all, not yourself, not anyone, and mainly, quietly hating the One above, shutting yourself in, letting no one into your own chambers, to grow into a new persona, untouchable, a lone wanderer, so that even the gods wouldn't think to get themselves tangled up with you. To grow starved, to crave the voice of reason, to hear the call through a fairly light sleep. To open your eyes, smile quietly. Wipe away the tear, and finally wake up.