В глазах

У вачах змардаваных, са стомай у мышцах, намотаных на худыя, з чорным воласам, рукі. Як туалетная папера на круглай штуцы. Пальцы спрытныя, як абцугі, жвава адабралі таблетку ў пачкі з нейкай дзіўнай назвай. Ён стаіць — як скульптура. Моўчкі глядзіць у шкло, анямеўшы, як па асфальце цячэ таўкатня з цёмных адзенняў і шапак, мужчынскіх твараў, з папяросамі набок. Ад прыхіленага ілба расце плямка. Коткі снуюць побач. Абедзве труцца аб ногі, хвастатыя бестыі, не разумеючы — чаго ён, быццам статуя… Як не сорамна яму — і не глядзіць нават! Дождж на вокны сваіх дзетак мажа. Ён стаіць, не зварухнецца, як на паляванні, не даючы шанцу ванітам, што падкрадваюцца. Злосць і безвыходнасць — у адной шклянцы. Боль, аголены, як бялізна ў канкане, скача туды-сюды, уздрыгваючы ножкамі, і раз-пораз адцягваецца коткамі. Вочы застылі, блішчаць, як у лялькі, без эмоцый, без нават слабага «ого». Нарастальны пульс на патыліцы патух, як розум на нейкай бутэльцы. Нарэшце прайшло. Дапамагае лякарства ад хранічнага арганізма каварства. Ён усё гэтак жа стаіць — у хваробы ў няволі, баючыся выдаць сябе праклятаму галаўному болю.

W oczach zmęczonych, ze znużeniem w mięśniach nawiniętych na chude, z czarnym włosem, ręce. Jak papier toaletowy na okrągłej rolce. Palce zręczne jak obcęgi sprawnie wyjęły tabletkę z paczki o jakiejś dziwnej nazwie. On stoi — jak posąg. W milczeniu patrzy w szybę, drętwiejąc, jak po asfalcie płynie tłok z ciemnawych ubrań i czapek, męskich twarzy, z papierosami na bok. Od przyciśniętego czoła rośnie plamka. Koty kręcą się obok. Oba ocierają się o nogi, ogoniaste bestie, nie rozumiejąc — czemu on stoi jak posąg… Jak mu nie wstyd — nawet nie patrzy! Deszcz smaruje okna swoimi dzieciakami. On stoi, nie drgnie, jak na polowaniu, nie dając szans skradającym się wymiotom. Złość i bezsilność — w jednej szklance. Ból, obnażony jak bielizna w kankanie, skacze tam i z powrotem, drgając nóżkami, i co chwila rozpraszają go koty. Oczy zastygły, błyszczą jak u lalki, bez emocji, bez nawet słabego «o rany». Narastający puls w potylicy zgasł jak rozum nad jakąś butelką. Nareszcie przeszło. Pomaga lekarstwo na chroniczną podstępność organizmu. On wciąż tak stoi — w niewoli dolegliwości, bojąc się zdradzić przed przeklętym bólem głowy.

In eyes worn out, with weariness in muscles wound round skinny arms with black hair on them. Like toilet paper on a round roll. Fingers nimble as pliers deftly took a pill from the pack with some strange kind of name. He stands — like a statue. Silently stares through the glass, going numb, at the crowd flowing over the asphalt in dim-colored coats and hats, men's faces, cigarettes stuck to one side. From his pressed forehead a little spot grows. The cats scurry close by. Both rub against his legs, the tailed little beasts, not getting why he's standing like a statue… Shame on him — he won't even look! The rain smears its little kids across the windows. He stands without stirring, as if on a hunt, giving no chance to the creeping vomit. Anger and hopelessness — in one glass. Pain, bared like underwear in a cancan, hops back and forth, its little legs twitching, and every so often gets distracted by cats. Eyes frozen, shining like a doll's, no emotion, not even a faint "wow". The pulse building in the back of his head went out like reason over some bottle. Finally it's gone. The medicine helps against the body's chronic treachery. He still stands there — held captive by the ailment, afraid to give himself away to the damned headache.