Небо бросило капли прозрачные

Неба кінула кроплі празрыстыя. Вось ляцім праз слаі атмасферы. Тыя, што бліжэй да сонца, — прагныя. Не баяцца апаленай склеры. Не палохаюцца згарэць яшчэ ў паветры, Каб парай вярнуцца да Стварыцеля. Тыя, што далей, — смяюцца: «Вось дурні. Столькі шчасця — і адразу растрацілі». Адлегласць перад імі немалая — Навучыцца лётаць не зашкодзіла б. Нехта малы, а нехта — каля скроняў, І ва ўсіх бясконцыя скаргі. Прыпынкі між барнымі стойкамі. Пара кропель — і кропля на хуткасці. Штосьці ўвабралі брудныя ложкі, Даўшы скаламучанай трошкі бадзёрасці. Усе губляюць празрыстасць з часам. Хтосьці раздаў, а каго — запэцкалі. Пустазелле з грымучага насення Раздаюць задарма і пачкамі. Разбіваемся роўна на паўдарозе, Забываючы, што тупаць назад. Натоўпы тых, хто вучыўся на досведзе. Стаўленне да агульнага — кратнае. Відаць, так і працуе правіла: Частка ўпаўшых, на жаль, не вернецца. Плынь слёз, што Уладара пакінулі, Бясконца з вачэй ягоных льецца.

Niebo rzuciło przejrzyste krople. Oto lecimy przez warstwy atmosfery. Te bliżej słońca — te są zachłanne. Nie boją się spalonej twardówki. Nie lękają się spłonąć jeszcze w powietrzu, By parą wrócić z powrotem do Stwórcy. Te dalsze się śmieją: «Patrzcie, głupki. Tyle szczęścia — i od razu przepuściły». Droga przed nimi wcale nie bliska — Nauczyć się latać by nie zaszkodziło. Jedna jest mała, a inna — spływa po skroniach, I wszystkie mają skargi bez końca. Postoje między barowymi ladami. Parę kropel — i kropla na szybkości. Coś wsiąkło w brudne prycze, Dając zmąconej trochę wigoru. Wszystkie z czasem tracą przejrzystość. Ktoś rozdał, a kogoś — ubrudzili. Chwasty z wybuchowego nasienia Rozdaje się za darmo i paczkami. Rozbijamy się dokładnie w pół drogi, Zapominając, że trzeba wracać pieszo. Tłumy tych, co uczyli się na doświadczeniu. Stosunek do całości — wielokrotny. Widać tak właśnie działa ta reguła: Część upadłych, niestety, nie wróci. A potok łez, które opuściły Pana, Bez końca z Jego oczu płynie.

The sky let fall clear drops. Here we fly through the layers of air. Those closer to the sun — they're the greedy ones. Not afraid of a scorched sclera. They're not scared to burn up in mid-flight, Just to go back as steam to the Maker. Those further off laugh: "What a bunch of dimwits. All that happiness — and blown in one go." The road ahead of them isn't short — Learning to fly wouldn't hurt them a bit. Some are small, and some run down by the temples, And they all have complaints without end. Stopovers between bar counters. A couple of drops — then a drop at full speed. Something soaked up by dirty bunks, Giving the clouded one a little bit of a lift. Everyone loses their clearness with time. Some gave it away, and some got stained. Weeds from a volatile seed Are handed out for free and by the pack. We shatter exactly halfway down, Forgetting we've got to walk back. Crowds of those who learned from experience. Their share of the whole — a multiple. Seems that's just how the rule works: Some of the fallen, alas, won't return. And the stream of tears that have left the Lord Pours endlessly out of His eyes.