В дорогу

У красе ілюзорнай рэальнасці Мы ўсё далей і далей ад ісціны. Паміж сценамі той жа самай крайнасці. Іх прабіць толькі мудрымі думкамі. Дзе іх узяць? У цемры тэлевізара? У яго цалях экрана вялізнага… Хто ў аптэку з рэцэптам да правізара, Хтосьці ў пошуках месца ўтульнага Сузірае свой свет у бестурботнасці, Хаваючы позірк ад вонкавага хаосу. Нам боскай хочацца пяшчотнасці І менш смярдзючага пафасу. Зайграйце, дажджы-барабаншчыкі, Па нацягнутых нервах вадзіцаю. Каб пакінулі думкі-ашуканцы, Што розум труцяць небыліцамі. Штодзённыя пачуцці звыклыя І пажаданні, што ідуць услед, Бясконцыя і непрыстойныя — Мне не ўмоч чуць вашы енкі! Кіламетры сцежак нетаптаныя… А я тут, ля роднага парога. Усе сумневы, як шарыкі, лопнулі — І зноў выпраўляцца ў дарогу…

W pięknie iluzorycznej rzeczywistości oddalamy się coraz bardziej od prawdy. Między ścianami tej samej skrajności. Przebić je mogą tylko mądre myśli. Skąd je wziąć? Z mroku telewizora? Z jego cali ogromnego ekranu? Jeden idzie do apteki z receptą, inny szuka jakiegoś zacisznego kąta, by kontemplować swój świat w spokoju, chowając wzrok przed zewnętrznym chaosem. Chcemy boskiej czułości i trochę mniej cuchnącego patosu. Zagrajcie, deszcze-perkusiści, wodą po napiętych nerwach. Żeby odeszły myśli-oszuści, zatruwające rozum bajkami. Codzienne, przyzwyczajone uczucia i pragnienia, co za nimi idą, niekończące się i nieprzyzwoite — nie mogę już słuchać waszych jęków! Kilometry nieprzedeptanych ścieżek… A ja tu, u rodzinnego progu. Wszystkie wątpliwości pękły jak baloniki — i znowu czas wyruszać w drogę…

In the beauty of an illusory reality we drift further and further from the truth, caught between the same old extremes — only wise thoughts can break through them. Where do we find them? In the television's glow, in the giant inches of its screen? One goes to the pharmacist with a prescription, another searches for some hidden corner to sit and contemplate his world in peace, hiding his eyes from the chaos outside. We long for something like divine tenderness and a little less foul-smelling pathos. Play on, you drumming rains, water over my taut nerves, so the lying thoughts will leave me, the ones poisoning the mind with fables. Everyday, familiar feelings, and the wishes that trail after them, endless and indecent — I can't bear to hear your moaning anymore! Miles of untrodden paths lie ahead… and here I am, still at my own front door. All my doubts have burst like little balloons — and once again, it's time to set out on the road…