То что здесь - это так, не всерьёз

Тое, што тут — гэта так, не ўсур'ёз. Тое, што тут — часам незразумела. З дзяцінства капаюць жмені слёз — Іх хацелася б уплакаць назад. Асушыць бы іх святлом душы, каб застаўся пуд з'едзенай солі. Каб у похвы схаваць нажы. Усё нанова пачаць, але без болю. Без жахлівых бацькоўскіх сварак Перад святам, у свята і пасля. Дзе смецце, што расце імкліва, Не ў хаце, а ўжо нават і каля. Каб няшчасная маці, неахвотна, У затоеных страху і злосці, Прымушала роднае дзіця Забіваць тое, што б'ецца ва ўлонні. Да крыві згрызаць кулакі, Дадаючы яры на шчокі, Нібы ўверх па рацэ бурлакі Будуць да сэрца цягнуцца папрокі. Будуць паедам псіхіку есці, Не даючы скаштаваць цуду жыцця. Перапрададзены жаночы гонар За камень — гара смарагдаў. Ужо не чуваць таго болю ў грудзях — Цяжка плакаць з устаўленым кляпам. Туш, памада, парфума, бігудзі… Марш-кідок па маладзенькіх татах. А ў тых сапраўды гэтак жа. Дзірка. Іх жа таксама не вельмі чакалі. І ў бравадзе мужчынскага ўра — Плача хлопчык, чыё дзяцінства ўкралі. Стаўны, моцны, а толку — ні згі. Там адказнасці ні на ёту. І ўкол алкаголем у мазгі Запускае рэжым ідыёта. І сутыкнуўшыся ў палёце жарсцяў, Вывучаючы адтуліны ў целе… Тая, з памадай, і той — Чэлубей Цалуюць адно аднаго ў пасцелі… Ну а далей — па крузе зноў. На прыступках бальнічнага парога. На раздарожжы — ні даць ні ўзяць… Мама зноў гуляе ў Бога… Шмат тых, хто прадукт нелюбові… Шмат хто прапаведуе гэта… Здзеклівае се ля ві Па вуснах абыякавым адказам. Хто абраў чалавечы шлях — Той душы наўмысны выбар. Той не мае права навечна заснуць… І не слухаць мелодыі фібраў. Тое, што тут — гэта ўсё, што дадзена. Тое, што тут, не прыдумана намі. Можна думаць, што ўсім усё роўна - мы тоесныя пад нябёсамі. Нас усіх чакаюць, але не тыя істоты… Нас тут любіць Той, хто цэлую вечнасць, Ведаючы сутнасць твайго быцця, Пасылае цябе ў бясконцасць.

To, co tu — to tak, nie na serio. To, co tu — czasem jest niejasne. Od dzieciństwa kapią garście łez — Chciałoby się je wpłakać z powrotem. Osuszyć je światłem duszy, by został tylko pud zjedzonej soli. By noże pochować w pochwy. Wszystko zacząć od nowa, lecz bez bólu. Bez okropnych kłótni rodziców Przed świętami, w święta i po nich. Gdzie szybko rosnące brudy Już nie w domu, a nawet przed domem. Żeby nieszczęsna matka, niechętnie, W skrytym strachu i złości, Zmuszała własne dziecko, By zabiło to, co bije się w łonie. Do krwi zagryzać pięści, Dodając wąwozy na policzkach, Jak burłacy pod prąd rzeki Będą ciągnąć się do serca wyrzuty. Będą zżerać psychikę, Nie dając skosztować cudu życia. Odsprzedany kobiecy honor Za kamień — góra szmaragdów. Już nie słychać tego bólu w piersi — Trudno płakać z kneblem w ustach. Tusz, pomadka, perfumy, wałki… Forsowny marsz po młodziutkich tatusiach. A u nich dokładnie tak samo. Dziura. Ich przecież też nie bardzo czekano. I w brawurze męskiego hurra — Płacze chłopiec, któremu skradziono dzieciństwo. Postawny, silny, a pożytku — za grosz. Odpowiedzialności tam ani na jotę. I zastrzyk alkoholu w mózg Włącza tryb idioty. I zderzywszy się w locie namiętności, Badając otwory w ciele… Ta, z pomadką, i ten — Czełubej Obcałowują się w łóżku… A dalej — znowu w koło. Na schodach szpitalnego progu. Na rozdrożu — ni dać, ni wziąć… Mama znowu bawi się w Boga… Wielu jest owocem niemiłości… Wielu to głosi… Szydercze c'est la vie Na obojętnych ustach odpowiedzią. Kto wybrał ludzką drogę — To duszy zamierzony wybór. Ten nie ma prawa zasnąć na wieki… I nie słuchać melodii włókien. To, co tu — to wszystko, co dane. To, co tu, nie przez nas wymyślone. Można myśleć, że wszystkim wszystko jedno - jesteśmy tożsami pod niebiosami. Na nas wszystkich czekają, lecz nie te istoty… Nas tu kocha Ten, kto całą wieczność, Znając istotę twojej natury, Posyła cię w nieskończoność.

What is here — it's just so, not for real. What is here — sometimes makes little sense. Since childhood, handfuls of tears keep dripping — I wish I could cry them back in. Dry them out with the light of the soul, so that only the pood of salt we've eaten remains. So the knives could be hidden in sheaths. Start it all over again, but without the pain. Without the terrible fights of the parents Before the holiday, on it, and after. Where the dirt piling up at full speed Is not just inside the house, but out by the door. So that the unhappy mother, reluctantly, In hidden fear and spite, Would force her own child To kill what is beating in her womb. Gnawing fists until they bleed, Adding ravines to the cheeks, Like barge haulers dragging upstream Reproaches will crawl toward the heart. They'll eat the psyche alive, Not letting her taste the miracle of life. A woman's honor resold For a cobblestone — a mountain of emeralds. That pain in the chest can't be heard anymore — It's hard to cry with a gag stuffed in. Mascara, lipstick, perfume, curlers… A forced march across young daddies. And with them it's exactly the same. A hole. They weren't really wanted either. And in the bravado of a manly hurrah — A boy is crying whose childhood was stolen. Tall, strong, but no use at all. Not one iota of responsibility there. And a shot of alcohol to the brain Switches on idiot mode. And colliding in a flight of passions, Exploring the openings of the body… She, with the lipstick, and he — a Chelubey, Are slobbering over each other in bed… And then — round the circle again. On the steps at the hospital's threshold. At the crossroads — neither here nor there… Mom is playing God again… Many are the product of unlove… Many preach it… A mocking c'est la vie Is the answer on indifferent lips. Whoever has chosen the human path — That is the soul's deliberate choice. They have no right to fall asleep forever… And not listen to the melody of the fibers. What is here — is all that is given. What is here was not invented by us. You might think nobody cares - we're all the same under the heavens. We're all awaited, but not by those beings… We are loved here by the One who for all eternity, Knowing the essence of your being, Sends you into infinity.