Уставшим персонажем по вагонам, ресторанам

Стомленым персанажам па вагонах, рэстаранах. Размазанаю сажай па нажытых жыццём ранах. З нерэлевантным стажам, па забытых усімі храмах. З недарэчным антуражам, скажам, з выціснутымі кішэнямі. Крочыць бесклапотны адзінокі прастак Пакорліва, ахвотна, не маючы арыенціра. То стары, то немодны, так падобны да дэбашыра. Спрадвеку не ў ласцы ў камандзіраў гэтага свету. Зацяганыя штаны і моцна выцвілая куртка. Нятленная душа вечна дымлівага недакурка. Па ім плача вар'ятня, па небе імчыць на каурцы, Марачы легчы пад нож на стол Усявышняга хірурга. Рыхтуе вату і, трымаючы нутро ў заціску, Залатаць плату хоча ў хуткасным рэжыме. Лекар разгублены — што ж сталася з пацыентам? Яшчэ ў зародку тое, што стала рудыментам. Суцэльныя хібы, заводскія кампаненты замінаюць стаць унізе карысным элементам. Стваральнік мілы! Мне ўсё гэта ўжо не пад сілу… Няма больш сілы чакаць годнага адказу! Усё, баста, вілы, вось дзе мне твае сакрэты! У спакой магілы, нягледзячы на ўсе забароны. Давай ужо, шый хутчэй разяўленую бездань Ад пальцаў да вушэй, усё, я вырашыў, жалезна. Пазбаў ад думак-вошай. Яны нікчэмныя, бескарысныя. І цяжкай ношы гэтай не трэба нават задарма. Спакойна слухаў гэта лекар і ўсміхаўся сыну. Слоўны срач ягонае дзіця зацягваў у твань. Не ганьбіся, плач уволю. Змачы слязой маршчыны. Я не кат, а толькі хачу, каб стойка, як мужчына, Ты праз усё, што, увогуле, наканавана не мной, Праз гай страхаў, насаджаны лёсам, Каб было прасцей — не адзін, а ўсёй грамадой, дзе кожны наракае — ды імкнецца за табой, Прайшоў гэты шлях — з годнасцю і гонарам. Разуцца, прыйсці сюды і сесці тут. Потым заснуць пад анёльскую песню. Пад'есці трошкі і адпачыць, вось тут вось. Ты толькі ведай: у табе няма заганы, У табе напалову цемра, напалову святло. І няма чаго рамантаваць ці мяняць дэталі, Ідзі і перадай іншым, каб таксама ведалі… Уздыхнула дзіця ад бацькавай ласкі, Ад радаснай пяшчоты ціхенька заплюшчыўшы вочкі. Прабач, бацька, за тое, што вечна мала. Ты дазволь мне — я ўсё пачну спачатку! Мой сын! Жыві і будзь спакойны. Спадзяюся, у гэты раз застанешся задаволены…

Zmęczoną postacią po wagonach, restauracjach. Rozmazaną sadzą po życiem nabitych ranach. Z nieistotnym stażem, po zapomnianych przez wszystkich świątyniach. Z absurdalnym anturażem, powiedzmy — z wiatrem w wyżętych kieszeniach. Kroczy beztroski, samotny prostaczek Bez szemrania, ochoczo, nie mając drogowskazu. To stary, to niemodny, tak podobny do awanturnika. Odwiecznie nie w łasce u dowódców tego świata. Wytarte portki i mocno spłowiała kurtka. Niezniszczalna dusza wiecznie kopcącego peta. Płacze po nim wariatkowo, po niebie gna na kasztance, Marząc, by lec pod nóż na stole Najwyższego chirurga. Szykuje watę i, trzymając flaki w zacisku, Chce załatać płytkę w trybie ekspresowym. Lekarz w kropce — co się stało z pacjentem? Jeszcze w zarodku to, co stało się rudymentem. Same usterki, fabryczne komponenty nie dają stać się na dole pożytecznym elementem. Stwórco miły! Nie daję już rady… Nie mam już siły czekać na godną odpowiedź! Dość, basta, po ptakach, mam po dziurki w nosie twoje sekrety! W spokój mogiły, mimo wszystkie zakazy. No dalej, zszywaj szybciej tę ziejącą otchłań Od palców po uszy, koniec, postanowiłem, żelaźnie. Uwolnij mnie od myśli-wszy. Są nic niewarte, bezużyteczne. I tego ciężkiego brzemienia nie chcę nawet za darmo. Spokojnie słuchał tego lekarz i uśmiechał się do syna. Słowna gównoburza wciągała jego dziecko w bagno. Nie wstydź się, płacz do woli. Zmocz łzą zmarszczki. Nie jestem katem, chcę tylko, żebyś wytrwale, jak mężczyzna, Ty przez wszystko, co w sumie nie ja zgotowałem, Przez gaj lęków, zasadzony przez los, Żeby było prościej — nie sam, a całą gromadą, gdzie każdy szemrze — ale podąża za tobą, Przeszedł tę drogę — z godnością i honorem. Zdjąć buty, przyjść tutaj i tu usiąść. Potem zasnąć przy anielskiej pieśni. Zjeść odrobinę i odpocząć, o, tu właśnie. Ty tylko wiedz: nie ma w tobie skazy, W tobie pół na pół ciemność i światło. I nie ma po co naprawiać czy wymieniać części, Idź i przekaż innym, żeby też wiedzieli… Westchnęło dziecko od ojcowskiej czułości, Z radosnej błogości cichutko zamykając oczka. Wybacz, ojcze, że wiecznie mi mało. Pozwól mi — zacznę wszystko od nowa! Mój synu! Żyj i bądź spokojny, Mam nadzieję, że tym razem będziesz zadowolony…

A weary character through carriages and bars. Like soot smeared over wounds that life has turned to scars. With irrelevant experience, past temples all forgot. With an absurd entourage, let's say, with pockets wrung out. Strides a carefree, lonely simpleton, Uncomplaining, willing, with no landmark to steer by. Now old, now out of style, the spitting image of a brawler. Forever out of favor with the commanders of this world. Threadbare trousers and a badly faded jacket. The deathless soul of a forever-smoking butt. The nuthouse weeps for him, he gallops across the sky on a bay, Dreaming of going under the knife on the Almighty Surgeon's table. He readies the cotton and, holding the guts in a clamp, Wants to patch up the circuit board in turbo mode. The doctor's baffled — what's become of the patient? Still in embryo — what's already turned to rudiment. Nothing but defects, factory components keep him from becoming a useful element down below. Dear Creator! I can't take all this anymore… No strength left to wait for a worthy answer! That's it, basta, I'm screwed, I'm fed up to here with your secrets! Into the peace of the grave, despite all the bans. Come on, quick, sew up this gaping abyss From fingers to ears — that's it, I've decided, ironclad. Rid me of these louse-thoughts. They're worthless, useless. And this heavy burden — I don't want it, not even for free. The doctor listened calmly and smiled at his son. The verbal shitstorm was dragging his child into the bog. Don't shame yourself, cry all you want. Wet your wrinkles with tears. I'm no executioner, I only want you, steadfast, like a man, Through everything that, all in all, was not laid out by me, Through the grove of fears that fate has planted, To make it easier — not alone, but with the whole crowd, where everyone grumbles — but follows after you, To walk this path — with dignity and honor. To take off your shoes, come here and sit right here. Then fall asleep to an angels' song. Eat a little, and rest, right here, right here. Just know there's no flaw in you, You're half darkness and half light. And there's no need to fix or replace parts, Go and pass it on to others, so they'll know too… The child sighed at his father's tenderness, Quietly closing his little eyes in joyful bliss. Forgive me, father, that it's never enough. Just let me — I'll start it all over again! My son! Live, and be at peace. I hope this time you'll be satisfied…