Давайте радоваться каждый божий день

Давайце радавацца кожны божы дзень. Не апаганьваць, а толькі славіць кожным словам. Каб пакланіцца да зямлі было не лянота Катам, сабачкам, свінкам ды каровам. Збоку ім усё быццам бы ні па чым Яны ж сапраўды гэтак жа дзень за днём Сабою з'яўляюцца і гэтую радасць моўчкі Нясуць у гэты свет. І кормяць апетыты воўчыя Хто малаком, хто мясам сваіх дзяцей Уявіце, гэта ж не інакш як пекла. Узмах сякеры — і з поля не вярнуўся салдат Вось такі гераізм, толькі без узнагарод. За гэта птушкам не раздорваюць гнёзды, Ці надбаўку да пенсіі за тое, што больш зорак. Коней не адпускаюць за заслугі ў чыстае поле: Ідзі, паржы ў жыце і болей не жыві ў няволі. А стаўленне — вы ўслухайцеся — скаціна, скот і быдла Ды як ім усім такое не абрыдла? Яны ж без нас — лёгка Мы — наўрад ці доўга зможам. Яшчэ нядаўна там, дзе холад — ого-го Хавалі сорам і грэліся пад іх скурай. Так, былі часы, плячо ў плячо паўсюль З зарою да працы, і праца на карысць люду. Але, як і ўсякі эфектыўны сімбіёз, Без належнай увагі чакае апафеоз. Вось так без руж і без паходаў паесці Жонка ў адзін цудоўны дзень не стане слухаць. Але вось жа парадокс.. мы з абліччамі найсвяцейшых Узяўшы горда ў палон братоў нашых меншых Хоць лагічна — нас пабольш будзе Ды і куды — вынаходлівей нарабілі зброі За пяшчотным «меншыя» схаваліся, крывадушнікі каб не вера — то вось гэтая эвалюцыйная хімера Усё ўшчэнт разбурыла б на часткі Ад юрлівасці, ад вечнага касмічнага шчасця, Ужо і мама-Тэра ў кабале ў хома эфемера Дзеля чаго? Дзеля калон і дарагога інтэр'еру? Дзеля таго, каб ухвалу атрымаць ад уяўнай улады Такіх вось лісаў-дабрякоў, у якіх у пашчы пер'е. І незразумела ж — ну колькі яшчэ трэба, каб дзень настаў такі, дзе ўсе былі б рады І гэты дзень не лавіць брыдотай, славай злавіць І як заўсёды на старых касцях новы свет пабудаваць.

Radujmy się każdego bożego dnia. Nie bezcześcić, a tylko sławić każdym słowem. Żeby chciało się kłaniać aż do ziemi Kotom, pieskom, świnkom i krowom. Z boku wydaje się, że nic ich nie rusza A przecież one tak samo dzień po dniu Są sobą i tę radość w milczeniu Niosą w ten świat. I karmią wilcze apetyty Jedni mlekiem, drudzy mięsem swych dzieci Wyobraźcie sobie, to przecież nic innego jak piekło. Zamach siekiery – i z pola nie wrócił żołnierz Taki to heroizm, tyle że bez odznaczeń. Za to ptakom nie rozdaje się gniazd Ani dodatku do emerytury za to, że więcej gwiazd. Koni nie wypuszcza się za zasługi w szczere pole: Idź, porżyj w życie i nie żyj już w niewoli. A stosunek – wsłuchajcie się – bydlę, bydło i świnia Jak im wszystkim jeszcze się to nie przejadło? One bez nas – z łatwością My – raczej długo nie zdołamy. Jeszcze niedawno tam, gdzie mróz, że ho ho Skrywaliśmy wstyd i grzaliśmy się pod ich skórą. Tak, były czasy, ramię w ramię wszędzie Ze świtem do pracy, a praca dla dobra ludu. Lecz jak każda efektywna symbioza Bez należytej uwagi czeka ją apoteoza. Tak jak bez róż i bez wyjść na kolację Żona pewnego pięknego dnia przestanie słuchać. Ale oto paradoks.. my, z obliczami najświętszych Wziąwszy dumnie w niewolę naszych mniejszych braci Choć to logiczne – jest nas więcej I o ileż wymyślniejszej broni narobiliśmy Za czułym „mniejsi” skryliśmy się, hipokryci gdyby nie wiara – to ta ewolucyjna chimera Wszystko w puch i proch rozbiłaby na części Od rozkoszy, od wiecznego kosmicznego szczęścia, Już i mama-Terra w niewoli u homo ephemera Po co? Dla kolumn i drogiego wnętrza? Po to, by zyskać aprobatę urojonej władzy Takich oto lisów-dobrodziejów, co mają pióra w paszczy. I przecież nie wiadomo – ile jeszcze trzeba by nastał taki dzień, gdy wszyscy byliby radzi I tego dnia nie łapać plugastwem, a chwałą złapać I jak zawsze na starych kościach nowy świat zbudować.

Let's rejoice every single God-given day. Not defile, but only praise with every word. So we're never too lazy to bow down to the ground To kitties, to doggies, to piggies and cows. From the outside it seems nothing fazes them Yet in exactly the same way, day after day They are themselves, and this joy, in silence, They bring into this world. And feed the wolfish appetites Some with milk, some with the flesh of their young Just imagine, this is nothing short of hell. A swing of the axe — and the soldier never came back from the field That's heroism for you, only without the medals. No one hands out nests to birds for this, Or a pension bonus for having more stars. Horses aren't set free in the open field for their service: Go on, horse around in the rye, and live in bondage no more. And the attitude — just listen — "animal", "cattle", "swine" How are they all not sick to death of it? They'd manage without us, easy We'd hardly last long. Not long ago, where the cold was something else, We hid our shame and kept warm under their skin. Yes, there were times, shoulder to shoulder everywhere To work with the dawn, and the work for the people's good. But like any effective symbiosis Without due attention it's headed for its apotheosis. Just like, with no roses and no dinners out, One fine day your wife will stop listening. But here's the paradox.. we, with the faces of saints, Having proudly taken our lesser brethren captive Though it's logical — there are more of us And, what's more, we've made far craftier weapons Hid behind the tender word "lesser", hypocrites if not for faith, then this evolutionary chimera Would have smashed everything to bits, to pieces From lust, from eternal cosmic bliss, Now even Mother Terra is in bondage to homo ephemera What for? For columns and expensive interiors? For the sake of winning approval from an imaginary power Of such kindly foxes with feathers in their jaws. And it's just not clear — how much more does it take for a day to come when everyone would be glad And not to catch that day with filth, but catch it with glory And, as always, build a new world on old bones.