Ты живёшь теперь где обнять дано только снами

Ты жывеш цяпер там, дзе абняць дадзена толькі снамі... Я да цябе забягу незнарок — успомніць, што было не з намі. Ты тады распакуй сервіз з фарфору ці фаянсу. І пласцінку на патэфоне запалі, каб сагрэцца рамансам. Я прыйду вельмі ціха, употай, як месяц сярод ночы. Я прыйду, толькі чакай, не закрывай ад стомы вочы. Усе светы ў гэты міг раптам сыдуцца для нашай сустрэчы. Я баюся не заспець і шукаць цябе цэлую вечнасць. Нічога. Ты чакала. Вось і я пачакаю. Мне не цяжка. Там, дзе ты пражываеш, я госць. І спадзяюся на радасць. Не пускае адно да аднаго сагрэцца. Працівіцца сон. Бачу. Вось ты сядзіш. Але праход быццам бы забаронены. Я жыву цяпер там, дзе і ты, па суседству. Лепш так, гэта толькі пакуль я не выдумаў сродак, каб па тоненькай нітачцы святла прабрацца ўпоцемках І абняць цябе моцна. І так, няхай хоць бы ў снах.

Mieszkasz teraz tam, gdzie objąć dano tylko snami... Wpadnę do ciebie mimochodem, wspomnieć, co nie było z nami. Ty wtedy rozpakuj serwis z porcelany albo fajansu. I płytę na patefonie zapal, by ogrzać się romansem. Przyjdę bardzo cicho, ukradkiem, jak księżyc wśród nocy. Przyjdę, tylko czekaj, nie zamykaj ze zmęczenia oczu. Wszystkie światy w tej chwili nagle zejdą się dla naszego spotkania. Boję się nie zastać i szukać cię całą wieczność. Nic to. Czekałaś. To i ja poczekam. Nie jest to dla mnie przykrość. Tam, gdzie mieszkasz, jam gość. I mam nadzieję na radość. Nie pozwala się nawzajem ogrzać. Sprzeciwia się sen. Widzę. Oto siedzisz. Lecz przejście jakby wzbronione jest. Mieszkam teraz tam, gdzie i ty, po sąsiedzku. Lepiej tak, to tylko dopóki nie wymyślę środka, by po cieniutkiej niteczce światła przedostać się po ciemku I objąć cię mocno. I tak, niech choćby we śnie.

You live now where only dreams are allowed to embrace... I'll drop by unexpectedly, to recall what wasn't ours, in that place. Then unpack the tea set of porcelain or faience, And light up a record on the gramophone, to warm up with a romance. I'll come very quietly, in secret, like the moon in the night. I'll come — just wait, don't close your eyes from tiredness, keep them bright. All the worlds in this moment will suddenly converge for our meeting. I'm afraid I won't find you in and will search for you an eternity. It's nothing. You waited. So I'll wait too. It's no burden to me. Where you live, I'm a guest. And joy is what I hope there will be. Sleep won't let us through to warm each other. It resists. I see. There you are, sitting. But it seems no passage exists. Now I live where you are too — we're neighbors here. It's better so, just until I invent a way, my dear, to steal through the dark along a thin thread of light and hold you close. And yes — even if only in dreams, at night.