С шифера мира капают капли дождя

З шыферу свету капаюць кроплі дажджу Проста на галовы струменям безаблічных мінакоў. Ватман нябесны, размоклы ад плачу правадыра, Падаў за каўнер, шыю трывожачы да дрыжыкаў. Гэтая вада — гэта тысячы плачучых душ. Іх горкія слёзы зальюць бясконцыя сваркі. З каменных пашчаў сцячэ закарэлая туш, Усім агаляючы ашчэр безаблічнай зграі. Колькі прабачэнняў ужо атрымаў гэты свет? Колькі з іх заслужылі, а колькі ў растэрміноўку? Трэба плаціць па даўгах — адчыняецца цір. Скончыліся тыя, хто паставіў бы тлустую кропку. Чырвоная мітка і скача — то сэрца, то лоб. Усе пад прыцэлам. Тут кожны — паляўнічы са стажам. Цясляр ад Бога клепае за трунай труну. Будзе прабачаны той, хто знарок, страляючы, прамажа. Балюча глядзець на хадзячых вакол мерцвякоў. Цяжка старацца быць оптыкай у снайперцы Бога. Слёзы сцякаюць на пашы з ганарліўцаў, Каб адмыліся ад вечнага гневу трохі.

Z eternitu świata kapią krople deszczu Prosto na głowy strumieni bezosobowych przechodniów. Brystol niebiański, rozmoczony płaczem wodza, Spadał za kołnierz, niepokojąc szyję aż do dreszczu. Ta woda — to tysiące płaczących dusz. Ich gorzkie łzy zaleją niekończące się kłótnie. Z kamiennych paszcz spłynie zaskorupiały tusz, Wszystkim obnażając wyszczerz bezosobowej sfory. Ile przebaczeń już otrzymał ten świat? Ile z nich zasłużył, a ile na raty? Trzeba spłacać długi — otwiera się strzelnica. Skończyli się ci, którzy postawiliby grubą kropkę. Czerwony punkt i skacze — to serce, to czoło. Wszyscy na celowniku. Tu każdy — myśliwy ze stażem. Cieśla od Boga klepie trumnę za trumną. Przebaczenie dostanie, kto strzelając celowo spudłuje. Boli patrzeć na chodzących wokół umarlaków. Trudno starać się być optyką w snajperce Boga. Łzy spływają na pastwiska z pyszałków, Żeby się z wiecznego gniewu obmyli choć trochę.

From the slate roof of the world, raindrops are dripping Right onto the heads of the streams of faceless passers-by. The sky's drawing paper, soaked through by a leader's weeping, Fell down the collars, troubling necks till they shiver. This water — thousands of souls in tears. Their bitter weeping will drown the endless feuds. Down stony jaws the crusted ink will smear, Baring to all the grin of a faceless brood. How many pardons has this world been given? How many were earned, and how many bought on installments? Debts must be paid — the shooting gallery opens. Gone are the ones who'd put a bold full stop. A red dot, jumping — now the heart, now the brow. All in the crosshairs. Each one's a hunter with years. The carpenter, gifted by God, makes coffin after coffin now. Whoever misses on purpose — forgiven, it appears. It hurts to look at the walking dead around. It's hard to try to be the scope on God's sniper rifle. Tears flow down onto the pastures of the proud So they might wash off a little of the eternal wrath.