Ты говоришь - я подставляю плечи

Ты кажаш — я падстаўляю плечы Пад кожнае прамоўленае слова, Каб па мосце прайсці як мага лягчэй, Крок за крокам, удых за ўдыхам, гатова. Мая любоў хай стане парапетам, Ды не саромейся, на, трымайся мацней. Бесперабойны розум — мобіле перпетуум Малюе жыцця вясёлкавыя скетчы. Ды гэта толькі калі мост дабудаваны. Апоры наскрозь прадзіраўліваюць Зямлю. Не ў сілах страх расстроіць нашу Трою. Цябе, о Свет, з глыбокай пашанай слухаем. Цайтгайст не дрэмле, збіраючы натоўпы Ля храмаў, рынкаў, могілак і мячэцяў. Праз тонкі слой прабіркі ці колбы Душамі махаем сотням тысячагоддзяў. Спадзяёмся, нас заўважаць калісьці. Не па мосце — па галовах крочым. Таблічкі няма, а падлога трохі вільготная… Ды што зробіш — усё вырашае зграя Ваўкоў, гіен і офісных планктонаў, Пакуль цар-леў ім плаціць за здабычу. Прыйдзе патрэба — раздорыць панталоны І голым задам стане ў морды тыцкаць. Дык, можа, без цара ў галаве спакойна? Хай служаць свету кінутыя слугі. Яны дзяцей не будуць адпраўляць на войны… З такімі ў Лету кане эра Калі Югі.

Ty mówisz — ja podstawiam ramiona Pod każde wypowiedziane słowo, By przejść przez most jak najlżej, Krok za krokiem, wdech za wdechem, gotowe. Niech moja miłość stanie się balustradą, No nie krępuj się, masz, chwyć się mocniej. Niezawodny rozum — mobile perpetuum Rysuje tęczowe szkice życia. Ale to tylko jeśli most jest ukończony. Filary na wylot dziurawią Ziemię. Nie zdoła strach rozstroić naszej Troi. Ciebie, o Świecie, z nabożną czcią słuchamy. Zeitgeist nie śpi, zbierając tłumy U świątyń, targów, cmentarzy i meczetów. Przez cienką warstwę probówki czy kolby Duszami machamy setkom tysiącleci. Mamy nadzieję, że nas kiedyś zauważą. Nie po moście — po głowach kroczymy. Tabliczki nie ma, a podłoga trochę mokra… Ale co zrobić — wszystko decyduje sfora Wilków, hien i biurowego planktonu, Póki król-lew płaci im za zdobycz. Przyjdzie potrzeba — rozda pantalony I gołym zadem zacznie pchać się w mordy. To może bez cara w głowie łatwiej o spokój? Niech służą światu porzuceni słudzy. Oni nie będą słać dzieci na wojny… Z takimi w Letę odejdzie era Kali Jugi.

You speak — I lend my shoulders Beneath each word that's spoken So we can cross the bridge as lightly as we can, Step after step, breath after breath, done. Let my love become the parapet, Oh, don't be shy, here, grab on tighter. The uninterrupted mind — a mobile perpetuum — Draws rainbow sketches of life. But that's only if the bridge is finished. Its pillars pierce the Earth right through. Fear has no power to unsettle our Troy. To you, O World, we listen in awe. The Zeitgeist never sleeps, gathering crowds At temples, markets, graveyards and mosques. Through the thin layer of a test tube or a flask We wave our souls at hundreds of millennia. We hope that someday they will notice us. Not across the bridge — over heads we walk. There's no sign, but the floor is a little wet… But what can you do — the pack decides it all, Wolves, hyenas and office plankton, As long as the lion king pays them for the prey. When need comes — he'll hand out his pantaloons And start poking his bare butt in their mugs. So maybe a head with no tsar in it is at peace? Let the abandoned servants serve the world. They won't send their children off to wars… With them the age of Kali Yuga will sink into Lethe.