Цикл

Радасць запоўніла цела харомы. Выйшлі на вуліцу юныя богі. Выйшлі пад дах святога палаца, Узведзенага думкай бацькі-мудраца. Сэрца ўдары, як гукі набату, Гучней, чым грознага грому раскаты. Рвецца, жадаючы вырвацца вонкі, Спазмамі б'ецца аб скуру тонкую. О, колькі святла і шчасця зямнога Цела, на жаль, закавала ў аковы. Колькі любові і боскай пяшчоты Крыюць забыцця глыбокія снягі. Усё б аддаў — і валацугам па свеце У пошуках жыццёва важных адказаў. Хто я й навошта? Куды і адкуль? Дзе той, хто нам падараваў гэты цуд? У кожным з нас ёсць Уладара крупіцы. Зграя — свядомасць, жыве ў кожнай птушцы. Сэнс палёту — у яго адчуваннях, У перапаўняючых жыццё імгненнях. Шмат тэорый нараджае навука: Дзеці прыматаў, наступства гуку, Выбуху вялікага распаду прадукты, Крута прадуманы Лега-канструктар. Што ні прыдумай — усё так цікава. Галоўнае — масам, каб не было нудна. Сэнс толькі ў тым, што адказ і не патрэбны. Страшна з разбітым карытам у лужыне. Увечары цела са стомай у пары Шукае вольнае месца ля бара. Замест утульнай і чыстай пасцелі — Начныя: «Кахаю», «Куплю», «Паляцелі». Ды, налятаўшыся, час прызямліцца — З гэтым не так ужо проста змірыцца. На жаль, не пакінуць абрыдлы храм. Хмурныя богі ідуць па дамах.

Radość wypełniła komnaty ciała. Wyszli na ulicę młodzi bogowie. Wyszli pod dach świętego pałacu, wzniesionego myślą ojca-mędrca. Uderzenia serca, jak dźwięki dzwonu na trwogę, głośniejsze niż grzmoty groźnej burzy. Rwie się, pragnąc przebić się na zewnątrz, skurczami bije o cienką skórę. Ach, ile światła i ziemskiego szczęścia ciało, niestety, zakuło w kajdany. Ile miłości i boskiej rozkoszy kryją głębokie śniegi zapomnienia. Oddałbym wszystko — i włóczyłbym się po świecie w poszukiwaniu żywotnie ważnych odpowiedzi. Kim i po co jestem? Skąd i dokąd? Gdzie ten, kto nam podarował ten cud? W każdym z nas jest okruch Władcy. Stado — świadomość, żyje w każdym ptaku. Sens lotu tkwi w jego doznaniach, w chwilach, które przepełniają życie. Wiele teorii rodzi nauka: dzieci naczelnych, skutek dźwięku, produkty wielkiego wybuchu i rozpadu, sprytnie przemyślany klocek Lego. Cokolwiek wymyślisz — wszystko takie ciekawe. Najważniejsze, żeby masom nie było mdło. Sens polega tylko na tym, że odpowiedź jest niepotrzebna. Strach ogarnia przy rozbitym korycie, w kałuży. Wieczorem ciało w parze ze zmęczeniem szuka wolnego miejsca przy barze. Zamiast wygodnej, czystej pościeli — nocne: „Kocham”, „Kupię”, „Lecimy”. Ale nalatawszy się, pora wylądować — z tym wcale nie jest łatwo się pogodzić. Niestety, nie da się opuścić znudzonej świątyni. Ponurzy bogowie idą do domów.

Joy filled the chambers of the body. The young gods went out into the street. They walked out beneath the roof of a sacred palace, raised by the mind of a wise father. The heartbeats, like the sound of an alarm bell, louder than the crash of a furious thunder. It tears, wanting to break free, throwing itself in spasms against thin skin. Oh, how much light and worldly happiness the body, alas, has chained in irons. How much love, how much divine bliss lies buried under the deep snows of forgetting. I'd give anything — become a wanderer across the earth in search of answers that actually matter. Who am I, and why? Where from, and where to? Where's the one who granted us this miracle? In each of us there's a grain of the Almighty. The flock is consciousness, living in every bird. The meaning of the flight is in the feeling of it, in the moments that overflow a life. Science gives birth to countless theories: descendants of apes, an echo of sound, the leftover debris of some great explosion, a cleverly engineered Lego set. Whatever you dream up — it's all so interesting. The main thing is the crowd shouldn't get bored. The only real point is that no answer is needed. It's terrifying, sitting by the broken washtub, in a puddle. By evening, the body, paired with exhaustion, goes looking for an open seat at the bar. Instead of a clean, comfortable bed — night-time words: "I love you." "I'll buy it." "Let's fly." But after all that flying, it's time to land — and that's never quite as easy to accept. Alas, there's no leaving this tired-out temple behind. The gloomy gods head home.