Мае мовы
← Усе вершы

Вершы з табурэткі · 2024

Цыкл

Радасць запоўніла цела харомы. Выйшлі на вуліцу юныя богі. Выйшлі пад дах святога палаца, Узведзенага думкай бацькі-мудраца. Сэрца ўдары, як гукі набату, Гучней, чым грознага грому раскаты. Рвецца, жадаючы вырвацца вонкі, Спазмамі б'ецца аб скуру тонкую. О, колькі святла і шчасця зямнога Цела, на жаль, закавала ў аковы. Колькі любові і боскай пяшчоты Крыюць забыцця глыбокія снягі. Усё б аддаў — і валацугам па свеце У пошуках жыццёва важных адказаў. Хто я й навошта? Куды і адкуль? Дзе той, хто нам падараваў гэты цуд? У кожным з нас ёсць Уладара крупіцы. Зграя — свядомасць, жыве ў кожнай птушцы. Сэнс палёту — у яго адчуваннях, У перапаўняючых жыццё імгненнях. Шмат тэорый нараджае навука: Дзеці прыматаў, наступства гуку, Выбуху вялікага распаду прадукты, Крута прадуманы Лега-канструктар. Што ні прыдумай — усё так цікава. Галоўнае — масам, каб не было нудна. Сэнс толькі ў тым, што адказ і не патрэбны. Страшна з разбітым карытам у лужыне. Увечары цела са стомай у пары Шукае вольнае месца ля бара. Замест утульнай і чыстай пасцелі — Начныя: «Кахаю», «Куплю», «Паляцелі». Ды, налятаўшыся, час прызямліцца — З гэтым не так ужо проста змірыцца. На жаль, не пакінуць абрыдлы храм. Хмурныя богі ідуць па дамах.
Чарнавы пераклад, аўтар яго яшчэ правіць · напісана па-руску