Как мелочно, бессмысленно и тошно

Як дробязна, бессэнсоўна і агідна Кідаць крыўды галавою ў цемру. І ўдыхнуць глыбока немагчыма. Толькі коўдра прыкрывае галізну. Прыкрыю ёю нямую пакрыўджанасць. Яна маўчыць ад болю і сораму. Толькі спадзяецца на святую прыхільнасць, Крыніцай якой — слепата. Нібыта стала менш кіслароду. Матор двоіць ударамі ў жывот. Як вязень, што займеў свабоду, Глытаю паветра прагна каля варот. Вочныя яблыкі не ведаюць спакою Пад тонкай і пяшчотнай скурай павек. Так, можа і не грубага крою. І не пацан, а дарослы чалавек. І гучны звон у вушах — такое пачуццё — Сабакам не дае на вуліцы заснуць. І паводкі маляўнічая буянасць. Адценні, праўда, у жах уганяюць. Ляжу, дыхаю, жыву і паміраю. Пад прыгнётам гэтай гучнай цішыні. Скрабуцца кошкі, ды баяцца брэху, Як вернік — ласкі сатаны. Здаецца, ісціна раскалолася на часткі. На кучку дробных здагадак і праўд. Невуцтва і страх, разявіўшы пашчы, Маю надзею п'юць удваіх на брудэршафт. Марфей, мой сябар, хачу ў твае абдымкі. Толькі на ноч, ты што, не, не назаўсёды… Далёкі шлях да поўнага прыняцця, Ды прапаўзці яго давядзецца ўсім, напэўна.

Jak małostkowo, bezsensownie i aż mdli, Gdy rzucasz urazy głową w ciemność. I głębokiego wdechu wziąć nie sposób. Tylko kołdra przykrywa nagość. Przykryję nią niemą urażoną dumę. Ona milczy z bólu i ze wstydu. Tylko pokłada nadzieję w świętej łaskawości, Której źródłem jest ślepota. Jakby mniej było tlenu. Silnik dubluje uderzeniami w brzuch. Jak więzień, co odzyskał wolność, Łykam łapczywie powietrze u bramy. Gałki oczne nie znają spokoju Pod cienką i delikatną skórą powiek. Tak, może i nie z grubego sukna. I nie gówniarz, a dorosły człowiek. I głośne dzwonienie w uszach — takie uczucie — Psom na ulicy nie daje zasnąć. I powodzi barwne szaleństwo. Odcienie, co prawda, budzą grozę. Leżę, oddycham, żyję i umieram. Pod brzemieniem tej głośnej ciszy. Koty drapią, lecz boją się szczekania, Jak wierzący — łaski szatana. Zdaje się, prawda rozbita na części. Na kupkę drobnych domysłów i prawd. Ignorancja i strach, rozdziawiwszy paszcze, Piją moją nadzieję we dwoje na bruderszaft. Morfeuszu, przyjacielu, chcę w twoje objęcia. Tylko na noc, co ty, nie, nie na zawsze… Daleka droga do pełnej akceptacji, Ale przeczołgać się nią przyjdzie każdemu, na pewno.

How petty, pointless and sickening To hurl your grudges headfirst into the dark. And a deep breath is impossible to take. Only the blanket covers nakedness. I'll cover with it my mute wounded pride. It keeps silent out of pain and shame. It only trusts in holy benevolence Whose source is blindness. As if there's less oxygen now. The motor double-beats into my gut. Like a prisoner who's found his freedom, I gulp the air greedily at the gates. My eyeballs know no rest Beneath the thin and tender skin of lids. Yes, maybe not of the coarsest cut. And not a kid, but a grown man. And the loud ringing in my ears — such a feeling — Keeps the dogs outside from falling asleep. And the colorful riot of a flood. The shades, though, fill me with dread. I lie, I breathe, I live and I die. Under the weight of this loud silence. Cats are scratching, but they fear the barking, Like a believer fears the mercy of Satan. It seems the truth is shattered into pieces. Into a pile of petty guesses and truths. Ignorance and fear, their jaws gaping, Drink my hope together, arms linked, Bruderschaft. Morpheus, my friend, I want into your arms. Just for the night, come on, no, not for good… It's a long way to full acceptance, But everyone will have to crawl it, that's for sure.