To, co tu — to tak, nie na serio

To, co tu — to tak, nie na serio. To, co tu — czasem jest niejasne. Od dzieciństwa kapią garście łez — Chciałoby się je wpłakać z powrotem. Osuszyć je światłem duszy, by został tylko pud zjedzonej soli. By noże pochować w pochwy. Wszystko zacząć od nowa, lecz bez bólu. Bez okropnych kłótni rodziców Przed świętami, w święta i po nich. Gdzie szybko rosnące brudy Już nie w domu, a nawet przed domem. Żeby nieszczęsna matka, niechętnie, W skrytym strachu i złości, Zmuszała własne dziecko, By zabiło to, co bije się w łonie. Do krwi zagryzać pięści, Dodając wąwozy na policzkach, Jak burłacy pod prąd rzeki Będą ciągnąć się do serca wyrzuty. Będą zżerać psychikę, Nie dając skosztować cudu życia. Odsprzedany kobiecy honor Za kamień — góra szmaragdów. Już nie słychać tego bólu w piersi — Trudno płakać z kneblem w ustach. Tusz, pomadka, perfumy, wałki… Forsowny marsz po młodziutkich tatusiach. A u nich dokładnie tak samo. Dziura. Ich przecież też nie bardzo czekano. I w brawurze męskiego hurra — Płacze chłopiec, któremu skradziono dzieciństwo. Postawny, silny, a pożytku — za grosz. Odpowiedzialności tam ani na jotę. I zastrzyk alkoholu w mózg Włącza tryb idioty. I zderzywszy się w locie namiętności, Badając otwory w ciele… Ta, z pomadką, i ten — Czełubej Obcałowują się w łóżku… A dalej — znowu w koło. Na schodach szpitalnego progu. Na rozdrożu — ni dać, ni wziąć… Mama znowu bawi się w Boga… Wielu jest owocem niemiłości… Wielu to głosi… Szydercze c'est la vie Na obojętnych ustach odpowiedzią. Kto wybrał ludzką drogę — To duszy zamierzony wybór. Ten nie ma prawa zasnąć na wieki… I nie słuchać melodii włókien. To, co tu — to wszystko, co dane. To, co tu, nie przez nas wymyślone. Można myśleć, że wszystkim wszystko jedno - jesteśmy tożsami pod niebiosami. Na nas wszystkich czekają, lecz nie te istoty… Nas tu kocha Ten, kto całą wieczność, Znając istotę twojej natury, Posyła cię w nieskończoność.