Я видел красивые квартиры

Я бачыў прыгожыя кватэры. І ручнікі слонікамі, і прыбіральні з падсветкай. Я бачыў ложкі памерам з вялікі траходром. Куча выключальнікаў — але няма таго, які ператварыў бы ўсё гэта ў дом. Я бачыў натоўпы розных людзей. Вар'ятаў, бедных і блядзей, што сядзяць у іх на шыі. Я чуў ад іх парад і загадаў мноства. Але заўсёды прасіў дапамогі ў таго, хто стварыў гэтыя нікчэмнасці. Я чуў прыроду. Глынаў яе гукі. Я моўчкі дапускаў, як яе гвалцяць усялякія сукі. Ды што там, часам нават глядзеў гэтую порнуху Яна прыгожая дама — а яе бязлітасна ператвараюць у старую. Я чуў стогны жывых, але мёртвых, што моляць аб дапамозе. Стараўся не акунацца ў іх свет, вечна тонучы. Ім бы толькі хлеба надзённага ды розных відовішчаў. З прамавугольніка чорнага разрэкламаваныя стрэльбішчы. Я чытаў радкі майстра і спробы пісца. Як можна заставацца нармальным вакол гэтага піздзецу? Я кідаў з усімі ў яму карычневую муку. Я чытаў у вачах плачучых — вось жа пашанцавала дурню. Мы вуснамі месцамі, вульгаршчыну вывяргаючы, Пражывём неяк там, астатняе — не наш клопат… Ты прабач нас, планета мая дарагая, За таго, хто жыве ў нас, безадказнага ідыёта.

Widziałem piękne mieszkania. I ręczniki w słoniki, i podświetlane kible. Widziałem łóżka wielkie jak porządny ruchodrom. Kupa włączników — ale nie ma tego, który zamieniłby to wszystko w dom. Widziałem tłumy różnych ludzi. Szalonych, biednych i siedzące im na karkach kurwy. Słyszałem od nich mnóstwo rad i rozkazów. Ale zawsze prosiłem o pomoc tego, kto stworzył te zera. Słyszałem przyrodę. Chłonąłem jej dźwięki. W milczeniu pozwalałem, jak gwałcą ją różne suki. Co tam, czasem nawet oglądałem to porno Ona jest piękną damą — a bezlitośnie robią z niej starą babę. Słyszałem jęki żywych, a martwych, błagających o pomoc. Starałem się nie zanurzać w ich świat, wiecznie tonący. Im by tylko chleba powszedniego i różnych igrzysk. Z czarnego prostokąta reklamowanych strzelnic. Czytałem wersy mistrza i próby skryby. Jak można zostać normalnym wokół tego pierdolnika? Rzucałem z wszystkimi do dołu brązową mąkę. Czytałem w oczach płaczących — ale ten dureń miał farta. My ustami, miejscami, wulgarnością rzygając, Przeżyjemy jakoś tam, reszta to nie nasza sprawa… Wybacz nam, moja planeto kochana, Tego żyjącego w nas nieodpowiedzialnego idiotę.

I've seen beautiful apartments. Towels folded into little elephants, and toilets that glow. I've seen beds the size of a giant fuckodrome. A ton of switches — but not the one that would turn all this into a home. I've seen crowds of all kinds of people. Crazies, the poor, and the whores sitting on their necks. I've heard from them advice and orders by the dozen. But I always asked for help from the one who created these nobodies. I've heard nature. Swallowed her sounds. Silently I let all kinds of bitches rape her. Hell, sometimes I even watched that porn She's a beautiful lady — and they're mercilessly turning her into a hag. I've heard the moans of the living yet dead, begging for help. I tried not to dive into their world, forever drowning. All they want is their daily bread and assorted circuses. Shooting ranges advertised from a black rectangle. I've read the lines of the master and the scribbler's attempts. How can you stay sane surrounded by this fucking mess? Together with everyone, I threw brown flour into the pit. I read in the eyes of the weeping: lucky fool, he got off easy. With our mouths, here and there, spewing vulgarity, We'll live somehow, the rest is not our concern… Forgive us, my dear planet, For the irresponsible idiot living inside us.