Вершы з табурэткі · 2024
Тое, што тут — гэта так, не ўсур'ёз
Тое, што тут — гэта так, не ўсур'ёз.
Тое, што тут — часам незразумела.
З дзяцінства капаюць жмені слёз —
Іх хацелася б уплакаць назад.
Асушыць бы іх святлом душы,
каб застаўся пуд з'едзенай солі.
Каб у похвы схаваць нажы.
Усё нанова пачаць, але без болю.
Без жахлівых бацькоўскіх сварак
Перад святам, у свята і пасля.
Дзе смецце, што расце імкліва,
Не ў хаце, а ўжо нават і каля.
Каб няшчасная маці, неахвотна,
У затоеных страху і злосці,
Прымушала роднае дзіця
Забіваць тое, што б'ецца ва ўлонні.
Да крыві згрызаць кулакі,
Дадаючы яры на шчокі,
Нібы ўверх па рацэ бурлакі
Будуць да сэрца цягнуцца папрокі.
Будуць паедам псіхіку есці,
Не даючы скаштаваць цуду жыцця.
Перапрададзены жаночы гонар
За камень — гара смарагдаў.
Ужо не чуваць таго болю ў грудзях —
Цяжка плакаць з устаўленым кляпам.
Туш, памада, парфума, бігудзі…
Марш-кідок па маладзенькіх татах.
А ў тых сапраўды гэтак жа. Дзірка.
Іх жа таксама не вельмі чакалі.
І ў бравадзе мужчынскага ўра —
Плача хлопчык, чыё дзяцінства ўкралі.
Стаўны, моцны, а толку — ні згі.
Там адказнасці ні на ёту.
І ўкол алкаголем у мазгі
Запускае рэжым ідыёта.
І сутыкнуўшыся ў палёце жарсцяў,
Вывучаючы адтуліны ў целе…
Тая, з памадай, і той — Чэлубей
Цалуюць адно аднаго ў пасцелі…
Ну а далей — па крузе зноў.
На прыступках бальнічнага парога.
На раздарожжы — ні даць ні ўзяць…
Мама зноў гуляе ў Бога…
Шмат тых, хто прадукт нелюбові…
Шмат хто прапаведуе гэта…
Здзеклівае се ля ві
Па вуснах абыякавым адказам.
Хто абраў чалавечы шлях —
Той душы наўмысны выбар.
Той не мае права навечна заснуць…
І не слухаць мелодыі фібраў.
Тое, што тут — гэта ўсё, што дадзена.
Тое, што тут, не прыдумана намі.
Можна думаць, што ўсім усё роўна
- мы тоесныя пад нябёсамі.
Нас усіх чакаюць, але не тыя істоты…
Нас тут любіць Той, хто цэлую вечнасць,
Ведаючы сутнасць твайго быцця,
Пасылае цябе ў бясконцасць.
Арыгінал · RU
То что здесь - это так, не всерьёз
То что здесь - это так, не всерьёз.
То что здесь - иногда не понятно.
С детства капают пригоршни слёз -
Их хотелось бы вплакать обратно.
Осушить бы их светом души,
чтоб остался пуд съеденной соли.
Чтобы в ножны попрятать ножи.
Всё с начала начать, но без боли.
Без ужасных родительских ссор
Перед праздником, в праздник, и после.
Где растущий стремительно сор
Не в избе, а уж даже и возле.
Чтоб несчастная мать, не хотя,
В затаившихся страхе и злобе,
Заставляла родное дитя
Убивать, то что бьётся в утробе.
До крови изгрызать кулаки,
Добавляя овраги на щёки,
Будто вверх по реке бурлаки
Будут к сердцу тянуться упрёки.
Будут поедом психику есть,
Не давая вкушать жизни чудо.
Перепродана женская честь
За булыжник - гора изумрудов.
Уж не слышно той боли в груди -
Трудно плакать со вставленным кляпом.
Тушь, помада, духи, бигуди…
Марш бросок по молоденьким папам.
А у тех точно так же. Дыра.
Их ведь тоже не очень то ждали.
И в браваде мужского ура -
Плачет мальчик, чьё детство украли.
Статный, сильный, а толку - ни зги.
Там ответственности ни на йоту.
И укол алкоголем в мозги
Запускает режим идиота.
И схлестнувшись в полёте страстей
Изучая отверстия в теле…
Та, с помадой, и тот - Челубей
Лобызают друг друга в постели…
Ну а дальше - по кругу опять.
На ступеньках больницы порога.
На распутье - ни дать и ни взять…
Мама снова играется в Бога…
Много тех кто продукт нелюбви…
Много кто проповедует это…
Издевательское се ля ви
По устам равнодушным ответом.
Кто избрал человеческий путь -
Тот души преднамеренный выбор.
Тот не в праве навечно заснуть…
И не слушать мелодию фибр.
То что здесь - это всё что дано.
То что здесь не придумано нами.
Можно думать, что всем всё равно
- мы тождественны под небесами.
Нас всех ждут, но не те существа…
Нас здесь любит, кто целую вечность,
Зная суть твоего естества,
Посылает тебя в бесконечность.