Те же самые кроссовки

Тыя ж самыя красоўкі І шкарпэткі з мінулага жыцця. Крыху менш ужо спрыту. З настальгіяй па айчыне. Берагі цяпер пад носам. Пра мінулае шэпчуць хвалі. Я — той, хто гуляе з помпай, Дзьму ў мех, што поўны газу. Я — паветраны шар у палёце. Пакідаю пад нагамі Свет, часам крыху нудны, Пад агромністымі крокамі. Волат, які памятае час, Калі сонца было бліжэй. Калі мысленнае цемя Думку з думкай пяшчотна ліжа. Пацягну рычаг, і іскры Ад згарэлых жыццяў мінулых Панясуць мяне так хутка Над плеядай пошлых страхаў. Скару вяршыні, пікі. Запішу на дыск доказы. Каб гутарыць спакойна, Як убачу святыя абліччы. А то спытаюць тое-сёе, Маўляў, а там — рай, не горшы! Толькі там крыху менш святла, І пойдзем на званую вячэру. Раптам давядзецца, у залу ступіўшы, Чорны фрак хутчэй нацягнуўшы, Сто пяцьдзясят сухога ўліўшы, Крануць клавішы раяля. Хай не Бах і не Бетховен, Але ўжо дакладна там не спалохаюся. Я не буду шматслоўны, Цешачы святыя душы. Дзень у дзень адно і тое ж, Але нібы неяк інакш. Раз — з захопленым «О Божа». Раз — у падушку ціха плачам. Кніг гартаючы пераплёты, Шукаем формулу поспеху. Усе падзенні і ўзлёты — Толькі чарговая веха. У гэтым вечным кругавароце Раптам не хопіць чвэрці гадзіны? Адыграцца ў банк у смерці І сарваць вялікую касу. Каб далей, як волат, Не спяшаючыся і з асалодай, Каву разагрэць вулканам, Сустрэўшы сонца ўзыход.

Te same adidasy I skarpety z dawnego życia. Trochę mniej już wprawy. Z nostalgią za ojczyzną. Brzegi teraz pod nosem. O minionym szepczą fale. Ja — bawiący się pompką, Dmucham w miech, co gazu pełny. Jestem lecącym balonem. Zostawiam pod nogami Świat, czasem trochę nudny, Pod ogromnymi krokami. Olbrzym, co pamięta czasy, Gdy słońce było bliżej. Gdy myślące ciemię Myśl z myślą czule liże. Pociągnę dźwignię i iskry Ze spalonych żyć minionych Poniosą mnie tak szybko Nad plejadą strachów trywialnych. Zdobędę szczyty, piki. Nagram na dysk dowody. By rozmawiać spokojnie, Gdy zobaczę święte lica. Bo zapytają o to i tamto, Że niby tam — raj, nie gorszy! Tylko tam trochę mniej światła, I pójdziemy na proszoną kolację. Może przyjdzie, wszedłszy do sali, Czarny frak w pośpiechu wciągnąwszy, Sto pięćdziesiąt wytrawnego wlawszy, Dotknąć klawiszy fortepianu. Niech nie Bach i nie Beethoven, Ale na pewno tam nie stchórzę. Nie będę gadał za wiele, Racząc święte dusze. Dzień za dniem wciąż to samo, Ale jakby inaczej. Raz z zachwyconym „O Boże”. Raz w poduszkę cicho płaczem. Kartkując oprawy książek Szukamy formuły sukcesu. Wszystkie upadki i wzloty To tylko kolejny kamień milowy. W tym wiecznym kołowrocie Może zabraknie kwadransa? Odegrać się w banku u śmierci I rozbić wielką pulę. By dalej jak olbrzym, Bez pośpiechu i z rozkoszą, Kawę podgrzać wulkanem, Witając wschód słońca.

The same old sneakers And socks from a past life. A little less of the knack now. With nostalgia for the homeland. Shores are right under my nose now. Waves are whispering of the past. I'm the one playing with the pump, Blowing bellows full of gas. I'm a flying hot-air balloon. I leave beneath my feet A world that's sometimes kind of dull, Under my enormous strides. A giant who remembers the time When the sun was closer. When the thinking crown of the head Tenderly licks thought with thought. I'll pull the lever and the sparks From burnt-out former lives Will carry me so fast Over a host of tawdry fears. I'll conquer summits, peaks. I'll record the evidence on disk. So I can talk at ease When I see the holy faces. Or else they'll ask me this and that, Like, so up there — it's paradise, no worse! Only there's a bit less light there, And let's go to the dinner party. And what if, stepping into the hall, Throwing on a black tailcoat in a hurry, Pouring down a hundred fifty of dry, I have to touch the piano keys. Sure, not Bach and not Beethoven, But I won't chicken out there, that's for sure. I won't be long-winded, Delighting the holy souls. Day after day the same old thing But somehow different. Once with a rapturous "Oh God." Once we're quietly crying into the pillow. Leafing through the bindings of books We search for the formula of success. All the falls and all the rises Are just another milestone. In this eternal whirl What if a quarter hour's not enough? Win it back at death's bank And hit the big jackpot. So that further on, a giant, Unhurried and with pleasure, I can heat my coffee with a volcano Greeting the rising of the sun.