Тыя ж самыя красоўкі

Тыя ж самыя красоўкі І шкарпэткі з мінулага жыцця. Крыху менш ужо спрыту. З настальгіяй па айчыне. Берагі цяпер пад носам. Пра мінулае шэпчуць хвалі. Я — той, хто гуляе з помпай, Дзьму ў мех, што поўны газу. Я — паветраны шар у палёце. Пакідаю пад нагамі Свет, часам крыху нудны, Пад агромністымі крокамі. Волат, які памятае час, Калі сонца было бліжэй. Калі мысленнае цемя Думку з думкай пяшчотна ліжа. Пацягну рычаг, і іскры Ад згарэлых жыццяў мінулых Панясуць мяне так хутка Над плеядай пошлых страхаў. Скару вяршыні, пікі. Запішу на дыск доказы. Каб гутарыць спакойна, Як убачу святыя абліччы. А то спытаюць тое-сёе, Маўляў, а там — рай, не горшы! Толькі там крыху менш святла, І пойдзем на званую вячэру. Раптам давядзецца, у залу ступіўшы, Чорны фрак хутчэй нацягнуўшы, Сто пяцьдзясят сухога ўліўшы, Крануць клавішы раяля. Хай не Бах і не Бетховен, Але ўжо дакладна там не спалохаюся. Я не буду шматслоўны, Цешачы святыя душы. Дзень у дзень адно і тое ж, Але нібы неяк інакш. Раз — з захопленым «О Божа». Раз — у падушку ціха плачам. Кніг гартаючы пераплёты, Шукаем формулу поспеху. Усе падзенні і ўзлёты — Толькі чарговая веха. У гэтым вечным кругавароце Раптам не хопіць чвэрці гадзіны? Адыграцца ў банк у смерці І сарваць вялікую касу. Каб далей, як волат, Не спяшаючыся і з асалодай, Каву разагрэць вулканам, Сустрэўшы сонца ўзыход.