Сэрца стукае па рабрыстым шыферы стрэх

Сэрца стукае па рабрыстым шыферы стрэх. Думкі нясуцца, як быццам ручай па жалабах. У жальбах, у страху, як ціхая, шэрая мыш. Сцены дзіравіш, жуючы жаўлакі на зубах. Вецер, стараючыся прабіць бакавым проста ў нос, Хоча ўпарта прабіцца ў акіслены розум. Цягнік з памяці цяжка ідзе пад адхон. Ды не адзін, з пасажырамі старымі разам. Едкімі фразамі гаўкаеш ціха ў цемру. Ноч-лежабока толькі ўторыць шыпеннем саду. Адчуваю, нібы мімаволі спускаюся ў турму. Там я крыху пабуду выкідкам пекла. Перажыву зноў і зноў непрыемны сюжэт. Столькі, пакуль не напоўніцца вінная чара. Вып'ю да дна, утапіўшы пару кропель у манжэт, Каб дэман учарашні стаў крыху, але ўсё ж прыгажэйшы. Калі падумаць, выходзіць, што я яго шэф І праз мяне ён сёння не побач з сям'ёю. Мой сабутэльнік, ува мне незадаволенасць угледзеўшы, Камеру дзеліць з акенцам над вузкай лаўкаю. Махае паслухмяна на ўсё, што прыйдзе мне ў галаву. Горка пазірае на марнасць енкаў і злосці. Толькі патурае капрызам і хлусіць наўздагад. А з суседняй клічуць тыя, хто прыходзіць у госці. Усе, хто прыходзіць, заўсёды ператвараюцца ў прах. Кожны гуляе ў гульню, забываючы пра час. Дэман сказаў бы з усмешкай — усё ў вашых руках. Але моўчкі нясе разам з намі цяжкі цяжар. Пасля абходу палат ён зусім нежывы. Просіць у анёлаў тэрмінова ўсё даць па рэцэпце. Стане лепей — хутчэй адпраўляйце дадому. І на развітанне парадуйце беднага чымсьці. І прасачыце, каб сустрэчу забыў назаўсёды. Інакш, прачнуўшыся, страціць рэшткі розуму. А то яшчэ раптам разбазыкае: маўляў, гэй, спадары! Вас моцна палохаюць, а гэта толькі дурны жарт. Скінуўшы страшны ўбор, дэман хутка, як мог, Змыў увесь грым, апрануўся ў лахманы. Усміхнуўшыся хітра, пайшоў сабе Бог Далей прыбірацца ў свае ўгоддзі.