Себя я не сберёг - хоть ты попробуй

Сябе я не зберог — хоць ты паспрабуй… Не стань паслухмянай, бязгучнай аздобай… Ахвяруючы сабой, кідаючыся ў жорны, І зноў раны хаваючы, апускаеш рукавы… Схіліўшы буйную галованьку да плахі І так, асфальт дзіравячы, напрасткі … і да свахі. У абрадзе ахвярным знайшлося б святое месца, Ды пустым не бывае, бедная нявеста… Яе агні, на мокрым, што запалі ў вачніцы. На жаль, не бачаць іх тыя казачныя прынцы… Губляючы кракадзілавы, о, мая Асоль, Не тое кіно, не тая дасталася роля. Не той фасон і няма на біс авацый, і пашчы незадаволеных працягваюць ляскаць. А ёй бы часу, хоць крыху, трошачкі б… Пяском прыдуманым скалечаныя лёсы. Ёй бы паспаць, але так, каб без буры. Можа, тады не будзе патураць недарэчнай дурасці, што зносіць часам увесь цягнік пад адхон… трошкі часу на тое адзінае пытанне. Калі ж, Божа мілы, стане крыху лягчэй і цяжар свету перастане ўціскацца ў плечы? Баляць трапецыі пад рэжучай шлейкай і эга пасля доўгіх цяжбаў з любым за капейку. Яна засне і, можа, прачнецца, але не адразу… І хай храпе… О неба, не спускайце з яе вока..

Siebie nie ocaliłem — chociaż ty spróbuj… Nie stań się potulną, bezgłośną ozdobą… Poświęcając siebie, rzucając się w żarna, I znów chowając rany, opuszczasz rękawy… Zwiesiwszy swą szaloną główkę aż pod topór, I tak, dziurawiąc asfalt, prosto … i do swatki. W ofiarnym obrzędzie znalazłoby się święte miejsce, Lecz natura nie znosi próżni, biedna panno młoda… Jej światła, na mokrym, zapadłe w oczodoły. Niestety, nie widzą ich ci bajkowi książęta… Roniąc krokodyle, o, moja Assol, Nie ten film, nie ta przypadła rola. Nie ten fason i brak owacji na bis, a paszcze niezadowolonych dalej kłapią. A jej by czasu, choć odrobinę, troszeczkę… Wymyślonym piaskiem okaleczone losy. Jej by się wyspać, ale tak, żeby bez burzy. Może wtedy nie będzie folgować niedorzecznej głupocie, spychającej czasem cały pociąg z torów… trochę czasu na to jedno jedyne pytanie. Kiedyż, Boże drogi, zrobi się choć trochę lżej i ciężar świata przestanie wciskać się w ramiona? Bolą mięśnie czworoboczne pod tnącą szelką i ego po długich sporach z ukochanym o grosz. Zaśnie i może się obudzi, ale nie od razu… I niech chrapie… O niebiosa, nie spuszczajcie z niej oka..

I didn't save myself — at least you try… Don't turn into a meek, soundless ornament… Sacrificing yourself, throwing yourself into the millstones, And hiding your wounds again, you pull your sleeves down… Hanging your wild head down to the chopping block, And so, punching holes in the asphalt, straight … off to the matchmaker. In the sacrificial rite a holy place would be found, But holy places never stay empty, poor bride… Her lights, on the wet, sunk into their sockets. Alas, those fairy-tale princes don't see them… Shedding crocodile ones, oh, my Assol, Wrong movie, and the role you got is wrong. Wrong cut, and no ovations for an encore, and the jaws of the displeased keep on clacking. If only she had time, a tiny bit, just a little… Fates crippled by imagined sand. If only she could sleep, but so there'd be no storm. Maybe then she wouldn't pander to absurd foolishness, that sometimes sends the whole train off the rails… a little time for that one single question. When, dear God, will it get a little easier and the weight of the world stop pressing into the shoulders? The trapezius aches under the cutting strap and so does the ego, after long squabbles with a loved one over a kopeck. She'll fall asleep and maybe wake, but not right away… And let her snore… O heavens, don't take your eyes off her..