Мир космоса

Яго веды пра знешні свет такія нікчэмныя, але гэта не замінае верыць, што ўсё магчыма. Амаль невядомыя межы чорнай бездані. Глядзіць моўчкі, чакае, калі нам стане цесна У пясочніцы і лужыне каля трохпад'езднай панэлькі. Сярод зорных скопішчаў імчымся вельмі жвава. Але не адны, а з маўклівай срэбнай сяброўкай. То як каса, то як блін, то неяк паўкругам. Бывае, выйдзе ўночы як крывава-чырвонае вока. А то і Сонца схавае ад нас за халоднай спінай. І так, пылінкамі, круцячыся, як ваўчок, Імкнёмся пазбегнуць сустрэчы з іншым пылам. Мы быццам злоўленыя з суседзямі ў нябачны сачок, І хтосьці моўчкі чакае, пакуль стомімся і здадзімся ад бяссілля. Сусвету ўдых — даўжынёй у сотні мільёнаў гадоў. Праз яшчэ мільён, магчыма, хтосьці ўбачыць след, Пакінуты ў бяздоннай цемры ззяючай парай, Пакуль не пацалуюцца ўночы, абдаўшы суседзяў магутнай парай. І кілабайты памяці пра вас, мае планетныя браты, Адправяцца блукаць у касмічных прасторах не спяшаючыся. І блудныя сыны, вярнуўшыся да бацькі ў абдымкі, Навыперадкі раскажуць, якая была пылінка харошая.

Jego wiedza o świecie zewnętrznym jest tak znikoma, ale to nie przeszkadza wierzyć, że wszystko jest możliwe. Prawie nieznane są granice czarnej otchłani. Spogląda w milczeniu, czeka, aż zrobi nam się ciasno W piaskownicy i kałuży przy trzyklatkowym bloku. Wśród gromad gwiezdnych mkniemy bardzo żwawo. Ale nie sami, tylko z milczącą srebrną przyjaciółką. To jak kosa, to jak naleśnik, to jakoś półkoliście. Bywa, że wyjdzie nocą jak krwistoczerwone oko. A to i Słońce zasłoni przed nami zimnymi plecami. I tak, jak pyłki, wirując jak bąk, Staramy się uniknąć spotkania z innym pyłem. Jakbyśmy z sąsiadami wpadli w niewidzialną siatkę I ktoś w milczeniu czeka, aż się zmęczymy i poddamy z bezsilności. Wdech wszechświata trwa setki milionów lat. Po kolejnym milionie może ktoś dostrzeże ślad, Zostawiony w bezdennej ciemności przez świecącą parę, Zanim pocałują się w nocy, owiewając sąsiadów potężną parą. I kilobajty pamięci o was, moi planetarni bracia, Wyruszą, by błądzić po kosmicznych przestworzach bez pośpiechu. A synowie marnotrawni, wróciwszy w objęcia rodzica, Jeden przez drugiego opowiedzą, jak piękny był ten pyłek.

His knowledge of the outer world is so paltry, but that doesn't stop him believing all is possible. The borders of the black abyss are almost unknown. It gazes silently, waiting till we feel cramped In the sandbox and the puddle by the three-entrance block of flats. Among the clusters of stars we're racing very fast. But not alone — with a silent silver girlfriend. Now like a scythe, now like a pancake, now sort of half a circle. Sometimes she comes out at night like a blood-red eye. Or hides the Sun from us behind her cold back. And so, like specks of dust, spinning like a top, We strive to avoid meeting other dust. As if caught with our neighbours in an invisible net, And someone silently waits till we tire and give up out of helplessness. One breath of the universe lasts hundreds of millions of years. Another million on, maybe someone will see the trail Left in the bottomless dark by a shining pair, Until they kiss in the night, scalding the neighbours with mighty steam. And kilobytes of memory of you, my planetary brethren, Will set off to wander unhurriedly through cosmic expanses. And the prodigal sons, back in their parent's embrace, Will vie with each other to tell how fine that speck of dust was.