З шыферу свету капаюць кроплі дажджу

З шыферу свету капаюць кроплі дажджу Проста на галовы струменям безаблічных мінакоў. Ватман нябесны, размоклы ад плачу правадыра, Падаў за каўнер, шыю трывожачы да дрыжыкаў. Гэтая вада — гэта тысячы плачучых душ. Іх горкія слёзы зальюць бясконцыя сваркі. З каменных пашчаў сцячэ закарэлая туш, Усім агаляючы ашчэр безаблічнай зграі. Колькі прабачэнняў ужо атрымаў гэты свет? Колькі з іх заслужылі, а колькі ў растэрміноўку? Трэба плаціць па даўгах — адчыняецца цір. Скончыліся тыя, хто паставіў бы тлустую кропку. Чырвоная мітка і скача — то сэрца, то лоб. Усе пад прыцэлам. Тут кожны — паляўнічы са стажам. Цясляр ад Бога клепае за трунай труну. Будзе прабачаны той, хто знарок, страляючы, прамажа. Балюча глядзець на хадзячых вакол мерцвякоў. Цяжка старацца быць оптыкай у снайперцы Бога. Слёзы сцякаюць на пашы з ганарліўцаў, Каб адмыліся ад вечнага гневу трохі.