После зимы пришла весенняя пора

Пасля зімы прыйшла вясновая пара, Заспявалі птушкі на галінах, быццам хор, І, уражаны, плача пад ударам тапара Смалой-жывіцай увесь сасновы бор. Бярозы наўзрыд аддаюць свой сок, Адмерзлы пасля ігрышчаў моцнай завірухі. Зашчэбятаў, загаварыў звонкі ручаёк — Бягуць да ракі-багіні маленькія слугі. Прачнуліся звяры, абудзіўся лес Ад доўгага і патрэбнага спакою. Нябачны паўночным узыходзячы Паўднёвы Крыж, Што абвяшчае вечнасць ладу. Змяніліся зоры. Святло разгладзіла цемру, Як масла па зямным бутэрбродзе. І сонца ўшыла жоўтую тасьму Па светла-блакітным небасхіле. Прырода выдыхнула вуглякіслы газ, Затрыманы перад новым цыклам жыцця. Прыйдзе вясна, сыдзе, у які ўжо раз, Напоўніўшы свет неперасягненым сэнсам.

Po zimie przyszła wiosenna pora, Zaśpiewały ptaki na gałęziach jak chór, I, wzruszony, płacze pod uderzeniem topora Żywicą cały sosnowy bór. Brzozy, szlochając, oddają swój sok, Odmarznięty po igraszkach silnej zamieci. Zaszczebiotał, zagadał dźwięczny potok — Biegną do bogini-rzeki drobni słudzy. Przebudziły się zwierzęta, ocknął się las Od długiego i potrzebnego spokoju. Niewidoczny dla północnych wschodzący Krzyż Południa, Głoszący wieczność ustroju. Zmieniły się gwiazdy. Światło wygładziło mrok Jak masło na ziemskiej kanapce. I słońce przyszyło żółtą lamówkę Do jasnobłękitnego nieboskłonu. Natura wypuściła dwutlenek węgla, Wstrzymany przed nowym cyklem życia. Przyjdzie wiosna, odejdzie, po raz kolejny, Napełniając świat niezrównanym sensem.

After the winter, springtime came along, Birds on the branches sang out like a choir, And, moved to tears beneath the axe's blow, The whole pine forest weeps with living resin. The birches, sobbing, give away their sap, Thawed out after a fierce blizzard's games. The ringing brook began to chirp and chatter — Small servants running to the river goddess. The beasts woke up, the forest came awake From long and necessary rest. Unseen by northerners, the rising Southern Cross, Proclaiming the eternity of order. The stars have changed. The light smoothed out the dark Like butter on the earth's own slice of bread. And the sun stitched a yellow ribbon thread Across the pale-blue vault of heaven's arc. Nature breathed out the carbon dioxide It held before a new cycle of life. Spring comes and goes, for who knows which time, Filling the world with unsurpassed meaning.