Прошу, уймись

Прашу цябе, сціхні і не грукай болей Аб гэту клетку рэбраў, у цемры, у няволі. Пачні жадаць світанкаў сонных, ранніх І сустрэч хоць бы не апошніх — толькі крайніх. Заходаў — калі сонца спаць кладзецца ў полі… Стукай, крычы, але ўжо цяпер без пакутлівай болі… І без істэрык паўначных, гучных, з нецэнзурным тэкстам. Навошта потым загойваць усё гэта п'яным сэксам? У сшытак шпурляць абгрызеныя косці слоў. Не трэба ні святла, ні паветра, ні нават тых забытых сноў… Свабоднага падзення да смачнага ўдару аб прыняцце. Пасля апатыя… з крыжа ўжо колькі год ніяк не зняць яе… Блізняткі-сёстры Воля і Свабода, Бядачкі, просяцца, стукаюць год ад году… Маячаць у вокнах — каб заўважыла Надзея. Яна адна ў маразы лютыя — адзінаю адзежай Цябе, сляпога і азяблага невука, Ратуе сёння, як ратавала не раз раней, Не ад кагосьці — а ад страшнага сябе самога. Даражэй за яе не будзе нікога. Усё будзе — і трыумфу доўгачаканая асалода. Ды толькі вось каму патрэбна непатрэбная бравада? Фальшывае прытворства дабрадзея. Нахлусіць сабе з тры кашалі, ані не чырванеючы, Раскідваючы жэмчуг перад ружовым пухнатым рыльцам, І лезці куды папала, скарыстаўшыся мыльцам. Хай нават імпартным, хай нават смачна пахне — Увайшоўшы ў твой дом, Гасподзь міжволі ахне І хуценька-хуценька памчыцца прэч, адкуль прыйшоў. Заплача крывёю Маці на іканастасе. І не адкупішся слязамі і мальбамі — толькі справай, Працай, плячом да пляча з людзьмі пры свеце белым, Пакуль не прачнешся аднойчы Здольным назіраць Еднасць у кожным. Умець катлеты аддзяліць ад зграі мух, Здольным адчуваць свабодны вечны дух І апяваць яго ў цяжкіх працоўных буднях, Не баяцца прыходу ўсіх падзей судных. І больш грэшны будзе той, хто ні разу ў Вечнасць Не выпусціў з клеткі Чалавечнасць…

Proszę cię, uspokój się i nie stukaj już dłużej o tę klatkę żebrową, w ciemności, w niewoli. Zacznij pragnąć sennych, wczesnych świtów i spotkań, jeśli nie ostatnich — to choć najdalszych. Zachodów słońca — gdy słońce kładzie się spać w polu… Stukaj, krzycz, ale już teraz bez dręczącego bólu… I bez nocnych histerii, głośnych, z niecenzuralnym tekstem. Po co potem leczyć to wszystko pijanym seksem? Do zeszytu ciskać ogryzione kości słów. Nie trzeba światła, powietrza, ani tamtych zapomnianych snów… Swobodnego spadania aż do soczystego uderzenia o akceptację. Potem apatia… z krzyża od tylu lat nijak jej nie zdjąć… Siostry-bliźniaczki Wola i Wolność, biedactwa, proszą się, stukają rok za rokiem… Majaczą w oknach — żeby zauważyła je Nadzieja. Ona jedna, w srogie mrozy, jedynym ubraniem ratuje ciebie, ślepego i zmarzniętego nieuka, dziś, jak nie raz ratowała wcześniej, nie przed kimś — lecz przed strasznym tobą samym. Nikogo nie będzie jej droższego. Wszystko będzie — i długo wyczekiwana radość triumfu. Tylko po co komu niepotrzebna brawura? Fałszywe udawanie dobroczyńcy. Nakłamać sobie stertę, nie zaczerwieniwszy się ani trochę, rozrzucając perły przed różowym, puszystym ryjkiem, i wpychając się gdzie popadnie, korzystając z mydełka. Choćby nawet zagranicznego, choćby nawet ładnie pachnącego — wchodząc do twojego domu, Pan Bóg mimowolnie sapnie i szybko-prędko umknie do siebie. Zapłacze krwią Matka na ikonostasie. I nie odkupisz się łzami ani błaganiem — tylko czynem, trudem, ramię w ramię z ludźmi, przy białym świetle, dopóki się pewnego dnia nie obudzisz zdolny dostrzec Jedność w każdym. Umieć oddzielić kotlety od roju much, zdolny poczuć wolnego, wiecznego ducha i opiewać go w trudne dni powszednie, nie lękając się nadejścia wszelkich sądnych wydarzeń. I bardziej grzeszny będzie ten, kto ani razu w Wieczność nie wypuścił z klatki Człowieczeństwa…

I'm asking you, settle down, stop your knocking against this rib cage, in the dark, in captivity. Start wanting sleepy, early sunrises, and partings that aren't the last — only the latest so far. Sunsets — when the sun lies down to sleep in the field… Knock, shout, but now without the tormenting pain… Without the midnight hysterics, loud, unprintable. Why patch it all up afterward with drunken sex? Throwing the gnawed bones of words into a notebook. No need for light, for air, not even those forgotten dreams… A free fall, all the way down to a solid crash into acceptance. Then apathy… still can't get it down off that cross after all these years… Will and Freedom, twin sisters, poor things, asking to come in, knocking year after year… Loitering at the windows — hoping Hope will notice them. She alone, through the bitter frosts, is the only clothing that saves you — blind, frozen, foolish — today, the way she's saved you more than once before, not from someone else, but from your own terrifying self. There's no one dearer to you than her. Everything will come — the long-awaited joy of triumph. But who needs that pointless bravado, anyway? The fake pretense of a do-gooder. Lying to yourself in heaps, without so much as a blush, scattering pearls before some pink, fuzzy little snout, pushing your way in wherever, soap in hand. Even imported soap, even sweet-smelling — walking into your house, God will still gasp and hurry straight back out the way he came. The Mother on the icon will weep blood. And you won't buy your way out with tears and pleading — only with work, with labor, shoulder to shoulder with people, out in the daylight, until the day you finally wake up able to observe the Oneness in everyone, able to sort the meat from the flies swarming it, able to feel the free, eternal spirit, and sing of it through the hard working days, not fearing the arrival of judgment. And more guilty, perhaps, is the one who never once, in all Eternity, let Humanity out of its cage…