Декабрь

Снежань ціха грузам лёг на плечы, Страсянуўшы з нябёс бліскучы пылок. Усё часцей увечары я запальваю свечы, Сяджу і доўга думаю, нібы які мудрэц. «Ты не адзін, нас шмат», — цішыня шаптала, А агеньчык падтакваў, растапляючы воск. Той мудрасцю, што ўсё вялікае — ў малым, Сагрэць бы сэрца, а не толькі мозг. Празрысты шчыт трымаў атакі ветру, Не прапускаючы ў дом нябачнага ворага. І снег з дажджом у зямлі ўразаліся нетры, Як разбівае гразь падэшва бота. Халодная падлога вярнула мяне ў рэальнасць. Святло струменьчыкам тонкім сачылася ў цемру. Ну як жа адшукаць хоць кроплю жадання? О свеце, як вярнуць былую радасць тую? Трэск бурбалак вады ў пасудзіне з носікам Увагу прыцягнуў, надакучлівы свісток. І ліхтары ў акно паглядалі скоса: «Табе б не кавы, а кахання глыток!» Шчаслівы той, хто жыве жыццём у моманце І не імкнецца нікога пераконваць. Бясцэнны кожны кадр у кінастужцы. Мар і твары — не варта вечна чакаць.

Grudzień cicho legł ciężarem na ramiona, strząsnąwszy z nieba błyszczący pyłek. Coraz częściej wieczorem zapalam świece, siedzę, długo myśląc, niczym mędrzec. „Nie jesteś sam, jest nas wielu” — szeptała cisza, a płomyk przytakiwał, topiąc wosk. Tą mądrością, że wszystko wielkie mieści się w małym, ogrzać by serce, nie tylko umysł. Przejrzysta tarcza broniła przed atakami wiatru, nie wpuszczając do domu niewidzialnego wroga. A śnieg z deszczem wrzynał się w głąb ziemi, jak błoto rozbija podeszwa buta. Zimna podłoga przywróciła mnie do rzeczywistości. Światło cienką strużką sączyło się w ciemność. Jak tu znaleźć choć odrobinę pragnienia? O świecie, jak odzyskać tamtą dawną radość? Trzask bąbelków wody w naczyniu z dzióbkiem przyciągnął uwagę, natrętny gwizdek. A latarnie w oknie patrzyły spode łba: „Tobie by nie kawy, lecz łyku miłości!” Szczęśliwy ten, kto żyje życiem w chwili i nikogo nie chce przekonywać. Bezcenna jest każda klatka filmu. Marz, twórz, nie warto wiecznie czekać.

December settled quietly onto my shoulders like a weight, shaking loose a shimmering dust from the sky. More and more in the evenings, I light candles, sitting for hours, thinking, like some kind of sage. "You're not alone, there are many of us," the silence whispered, and the little flame agreed, melting the wax. With that wisdom — that everything vast lives in the small — I wished I could warm my heart, not just my mind. A clear glass shield held back the wind's attacks, keeping the invisible enemy out of the house. And snow mixed with rain cut into the earth's depths, the way a boot's sole breaks up mud underfoot. The cold floor brought me back to reality. A thin trickle of light seeped into the darkness. How on earth do I find even a trace of desire? Oh world, how do I get back that old joy of mine? The crackle of bubbling water in the spouted kettle caught my attention — an insistent little whistle. And the streetlights peered in through the window, sidelong: "What you need isn't coffee — it's a sip of love!" Happy is the one who lives life in the moment and doesn't need to convince anyone of anything. Every frame of the film is priceless. Dream. Create. There's no need to wait forever.